Wespenupdate, Esthers Bday en hiken door het regenwoud

Hallo Nederland! Groeten uit Honolulu! Tijd voor een nieuw blog, iets later dan gepland, want ik heb nergens tijd voor gehad afgelopen week. Ik heb zelfs mijn weekend overgeslagen om de grote hoeveelheid labwerk af te krijgen, aangezien de aantallen wespen en rupsen steeds groter worden en de kweek steeds meer tijd in beslag neemt. Eerst maar even een stageupdate dus. We hebben inmiddels zo'n 2000 vlindereitjes verzameld, en uit 360 van die eitjes zijn geen rupsen, maar sluipwespen gekomen. Op dat resultaat hebben we ('s avonds, in ons appartement) een fles champagne opengetrokken. Toen de Hawaïaanse begeleider een keer ons lab binnenliep en onze resultaten zag, zei hij: "Oh, so you're not just playing?" Waarop ik hem nog maar een keer heb verteld dat we niet altijd gaan zwemmen als we met de universiteitsauto over het eiland rijden. Van de 360 eieren die sluipwespen opleverden hebben we 150 sluipwespenvrouwtjes op kweek staan en we hebben zelfs al de eerste nakomelingen mogen verwelkomen. Naast lijnen waar alleen mannetjes uitkwamen (die krijg je als het vrouwtje niet bevrucht was, dus als ze zonder mannetje uit een eitje is gekomen), hebben we lijnen met zowel mannetjes en vrouwtjes (gelegd door een bevrucht vrouwtje, die kan kiezen of ze een zoon of een dochter legt en meestal voor een heleboel vrouwtjes met een paar mannetjes kiest) en zelfs een paar lijnen waar alleen vrouwtjes uitkomen. Dat laatste is wat we willen, want die wespen zijn waarschijnlijk besmet met de bacterie Wolbachia die alleen kan worden overgedragen door vrouwtjes en die er daarom voor zorgt dat zonen dochters worden. Slim stukje evolutie! 

Naast deze 150 wespen heb ik ook nog mijn eigen experiment lopen, waarvoor ik ook nog 100 wespen in kweek heb staan. Emma's Tiny Male-experiment gaat over runts, hele kleine Trichogrammatoidea-mannetjes die tegelijk met één of twee vrouwtjes uitkomen en kleiner en zwakker zijn dan normale mannetjes. Ze lijken zelfs niet eens op sluipwespen, maar eerder op hele kleine spinnetjes of een splinter op lange pootjes. De vraag is min of meer wat het nut is van deze rare mannetjes. Zijn ze net zo vruchtbaar als normale mannetjes? Om dit te testen heb ik drie soorten vrouwtjes op kweek staan: vrouwtjes die in hun eentje uit een eitje zijn gekomen, vrouwtjes die met een normaal mannetje zijn uitgekomen en vrouwtjes die met een runt zijn uitgekomen. Ik geef ze iedere twee dagen nieuwe eieren om te parasiteren en hoop zo over een tijdje te kunnen zien wat de sexratio is van het nageslacht. Ik verwacht uit de vrouwtjes-zonder-mannetjes alleen mannelijk nageslacht, omdat ze niet gepaard hebben en hun eitjes dus niet kunnen bevruchten om dochters te produceren. Tenzij ze zijn besmet met Wolbachia, waardoor ik alleen vrouwtjes zou krijgen en mijn controleexperiment een mislukte controle zou worden. Verder verwacht ik dat de runts minder vruchtbaar zijn, dus minder sperma hebben, waardoor deze vrouwtjes minder dochters kunnen produceren dan vrouwtjes die hebben gepaard met een normaal mannetje. Dat zou betekenen dat de vrouwtjes x runts eerder overgaan op de productie van alleen maar zonen dan vrouwtjes x mannetjes. We shall see.

Maar goed. Voor we überhaupt die wespen hebben, hebben we al een heleboel vlindereitjes verzameld. Dat gaat ongeveer zo:

En dan zoeken we naar dit:

Het witte puntje op het klaverblaadje is een eitje van een blauwtje, waarschijnlijk Zizina otis. Het blaadje is ongeveer een centimeter lang, dus het eitje is echt erg klein. Echt een taakje voor studenten dus, die nog geen leesbril nodig hebben om in het gras op zoek te gaan naar witte puntjes. De eitjes van de andere vlinders die we zoeken (oleander hawkmoth, Maile Pilau hornworm, monarch, croton moth en sinds kort de corn earworm en de citrus swallowtail) zijn groter en zitten op hogere struiken en bomen, dus we liggen niet altijd in het gras te turen.

Niet alle veldjes leveren evenveel sluipwespen op. De meeste hebben we gevonden in eitjes van blauwtjes van een ongebruikt landbouwveldje. We vonden er de runts en lijnen die misschien met Wolbachia zijn besmet. Van de 370 eitjes die wespen opleverden, waren er zo'n 340 van die locatie. Jackpot dus! En toen we er vandaag enthousiast terugkwamen om nog meer van die mooie eitjes te zoeken, hadden ze het veld omgeploegd! Dag planten, dag vlinders, dag wespen! In de berm vonden we nog wat plantjes die de tractoren overgeslagen hadden. Ze leken meer eieren te hebben dan normaal. Maar verder was het dramatisch...

Onze vlinderkweek staat eigenlijk los van ons hoofdexperiment en is alleen aan ons opgedragen omdat we grote eieren nodig hebben om erachter te komen hoeveel sluipwespeneitjes er minimaal in de grotere vlindereitjes moeten worden gelegd om te kunnen ontwikkelen. We zijn er inmiddels achter dat dit niet gaat lukken, omdat de olander hawkmoths die de grootste eieren leggen maar 4 dagen leven, we maar een paar rupsen hebben, ze op totaal verschillende momenten verpoppen en ze elkaar dus gaan mislopen, niet kunnen paren en dus geen eieren gaan leggen. Maar het hele proces van ei tot vlinder is leuk om te volgen!

Oleander hawkmoth-rups. Gigantisch! Kun je je voorstellen dat je die op je oleander ziet zitten? Nee, ik ook niet. Ik heb ze ook nog niet gezien in al die oleanders die we ondertussen hebben bekeken op zoek naar eieren. Uiteindelijk gaat de rups onder de grond zitten om te verpoppen. We hebben er al eentje in een bakje aarde, maar die zal al dood zijn voordat deze eenmaal uit z'n cocon is gekropen...

Daarnaast zijn ook al wat rupsen van de Monarch-vlinder verpopt. We dachten het te kunnen volgen, maar toen we even vijf minuten met iets anders bezig waren hing onze zwart-geel-wit-gestreepte rups ineens te doen alsof hij een blaadje was.

Nu de rest nog! De kans dat deze snel genoeg na elkaar vlinders worden is wel groter, maar deze eieren hebben we eigenlijk niet nodig, dus waarschijnlijk laten we ze gewoon vrij.

En dan nog een stukje blog over vorige week. Afgelopen dinsdag was Esther jarig. Een verjaardag op Hawaï, dat moet toch geweldig zijn? Om het goed te vieren zijn we met haar naar het veld gegaan op zoek naar eieren van Cactoblastis. Op je verjaardag een paar uur in de felle zon en warme wind tussen de cactussen rondstruinen dus, op zoek naar stekels die er langer uitzien dan normaal is. Wie wil dat nou niet?

Andere krater. Weet niet hoe deze heet, had ook nog niet gezien dat het een krater was voor ik tussen de cactussen door die berg op klom.

En daar moest gebak bij! En champagne! De kurk heeft een mooi plekje achtergelaten op de muur van ons appartement. De rest van de dag hebben we onszelf vrij gegeven. Esther wilde een toeristisch dagje, dus ik trok mijn aardbeienjurk aan en we zijn schaamteloos foto's gaan maken.

Arisca, ik en Esther bij het standbeeld van Duke, een of andere superberoemde surfer/zwemmer/filmster die we niet kennen.

Hulashow voor toeristen en bezoekers van een of ander winkelcentrumpje aan het strand.

Alleen omdat het moest van de zanger ("Come on ladies, I know you want to!").

En daarna de zonsondergang gekeken op het strand.

En toen uit eten bij de IHOP, een pancake-restaurant waar we besloten geen pancakes te bestellen maar kip, vlees, vis en garnalen. Arisca en Esther namen nog een toetje. Bananencheesecakeloempia's met aardbeien. Op de foto lachten ze nog, maar dat was na een paar happen over. ;) Ik heb een hap geproefd en kan zeggen dat het niet beter smaakt dan het klinkt, maar het idee was leuk.

De dag daarna had ik de eer om mijn bankrekening leeg te halen zodat ik op de foto kon met 500 dollar:

Of eigenlijk hadden we iemand op het lab gevonden die een Costco-pasje had en er met ons naartoe wilde. En het was mijn beurt om te betalen. Dus we hebben weer voor een maand sla, wafels, hamburgers, kaas en koekjes.

En ik had 160 dollar over. Waarschijnlijk hoeven we pas weer in Riverside iemand te zoeken die met ons wil gaan shoppen. Of misschien zijn de 'normale' supermarkten daar goedkoper dan hier, dan zouden we daar gewoon onze boodschappen kunnen doen.

Die avond had ik eindelijk de tijd om te relaxen en met gechocolateerde acaibessen een boek te lezen, zoals ik van plan was mijn weekend door te brengen. Maar zoals ik al zei had ik betere dingen te doen op mijn vrije zondag. De reden dat ik nauwelijks weekend heb gehad is dat ik op mijn vrije dag meegegaan ben naar het lab om ervoor te zorgen dat het labwerk snel klaar was, zodat we konden gaan wandelen. We hadden van een vrouw op het lab een hiking guide van Oahu geleend en zij had gezegd dat we daar maar op zoek moesten gaan naar stinkvine, waar de Maile Pilau hornworm op zit, zodat we de auto van het lab konden pakken naar de start van de wandeltocht. In al mijn wijsheid besloot ik dat de gids te zwaar was en heb ik hem in de auto laten liggen, waardoor onze wandeltocht van 8 mijl door de bergen, ineens een wandeltocht van 3 mijl werd. Twaalf kilometer lopen door het regenwoud is ook niet heel slim als je pas om 12 uur begint, dus we zijn er niet rouwig om en denken dat ons 'verdwalen' van de tocht en het simpeltjes volgen van de pijltjes verstandig was. Maar de korte tocht was ook heel mooi!

Francine en ik (achteraan) bij Hele Grote Blaadjes.

Een bloem, gekregen van een Japans vrouwtje die langs kwam lopen toen we zaten te lunchen. We wisten niet goed wat we ermee moesten, dus we hebben ze maar op de Hawaïaanse manier in ons haar gestoken.

Op een gegeven moment kwamen we langs een gat in de begroeiing, waarvandaan we een prachtig uitzicht hadden over de krater Diamond Head en Waikiki.

En toen zag Francine ineens een beestje lopen. Biologen die we zijn duurde het erg lang voor we er een kameleon in zagen ("Het lijkt wel een hagedis." - "Of een salamander of zo."- "Huh, het lijkt eerder een draak." - "Getver, die ogen!" - "Wacht even, is dat geen kameleon?") en daarna waren we totaal gefascineerd door dit schattige beestje.

 

En ineens kwamen er overal Amerikanen uit de bosjes tevoorschijn die natuurlijk wilden weten wat we aan het doen waren, zoals Amerikanen altijd willen weten wat je aan het doen bent als je iets te lang stilstaat bij een plantje of beestje. Dus moesten we het beestje van alle kanten draaien zodat ze er foto's van konden maken, maar uiteindelijk hebben we hem weer op een plant kunnen zetten en binnen een paar minuten waren we hem kwijt.

En dan denk je... Huh, bamboe?

 

De tocht ging nog door de bergen in, maar nadat we voor de 3e keer een stelletje Japanse Amerikanen tegenkwamen die ons voor de 3e keer min of meer terugstuurden omdat het pad te lang duurde, het te laat was, te gevaarlijk, te ver, etc. zijn we maar teruggegaan. En dat waren mijn belevenissen tot nu toe, dus je bent weer helemaal bijgelezen. Toedeloe!