Pas op, véél foto's!

Hallo Nederland! Ik plaats weer een blog met een grote hoeveelheid foto's. Voornamelijk van golven (ik ben wederom bijna verzopen, sorry mam!) en parademensen. Ik heb er niet veel bij te vertellen, maar foto's zijn altijd leuk, toch?

Laten we maar beginnen met het verhaal over de golven. Donderdag zijn we weer gaan kijken bij patch eight, de paar groepjes geelbloemige planten die in het zand groeien en waar wat blauwtjes eieren op leggen. Ik reed en stopte de auto (waar met grote letters University of Hawaii Manoa - for official use only op staat) bij alle scenic points.

Arisca heeft op het strand een vlindervoeder uitgeprobeerd, maar daar kwamen geen vlinders op zitten (een kwartier wachten is ook niet erg lang voor zoiets, maar het was warm, we zagen geen vlinders en we wilden zwemmen). We vonden ook niet erg veel eitjes op de bloemetjes. Waarschijnlijk hoeven we op deze plek niet iedere week te gaan kijken. Aan de ene kant jammer, want het is er erg mooi, aan de andere kant ook weer niet zo jammer, want we bleken er niet erg goed te kunnen zwemmen.
Het strand tegenover Sea Life Park heeft een eigen baywatch-toren. Op het eerste gezicht vreemd, want het is er verboden om te zwemmen. Er hingen waarschuwingsborden over de sterke stroming en de gevaarlijke shore break, waar de golven dicht bij de kust breken doordat het strand vrij steil afloopt. Toch zwommen er minstens 20 mensen in dat kleine stukje zee. Ons gezonde verstand was behoorlijk aangetast door de felle zon en de grote hitte, dus wij gingen ook. En we gaan nooit meer. ;)
De stroming viel wel mee, die vijf meter die we de zee in zijn gegaan. Maar de golven waren erg hoog. Heel gaaf, om vijf meter de zee in getrokken te worden, drie meter omhoog te worden gegooid, en vijf meter richting de kust te worden geduwd. Minder leuk waren de punten waar de golven braken en rollend omvielen. We hadden al snel door dat je daar niet in terecht moest komen, omdat de golven met groot geweld neerklappen en je onder water duwen. Het was niet erg moeilijk om vlak achter de breekpunten te blijven, waar de golven je alleen maar omhoog gooiden, maar je moet continu blijven opletten om geen rollende golf op je hoofd te krijgen.
Het ging een tijdje goed, tot het natuurlijk fout ging. Ik zag de golf aankomen, zeker vier meter hoog (Arisca zegt dat hij nauwelijks boven me uitkwam, maar ik vond hem veel groter), hoorde Francine naast me "Oh nee" roepen en had nog net de tijd om een hap lucht te nemen, mijn ogen dicht te doen (lenzen!) en me om te draaien zodat de golf op mijn rug zou vallen. Dat deed de golf dus ook. Ik werd met een gigantische kracht omgegooid en op mijn buik in het zand geduwd. Zodra de druk op m'n rug afnam kon ik mijn voeten op de grond zetten en mijn hoofd boven water krijgen (het was ondiep, dus ik kon mijn hele bovenlichaam boven water krijgen door op te staan) en naar het strand lopen, waar ik erachter kwam dat de paardenstaart uit mijn haar getrokken was, er dikke lagen zand in mijn bikini zaten en dat alle holtes in mijn hoofd vol zaten met zeewater. Dat zeewater kwam anderhalf uur later nog uit mijn neus druipen toen ik mijn hoofd boog om mijn veters te strikken. Geen succes dus, maar ik kan wel zeggen dat ik kennis heb gemaakt met de beroemde hoge golven van Hawaï. Arisca en Francine hebben soortgelijke ervaringen met de golven. Zij zijn er wat langer ingebleven en kwamen erachter dat het slim is om onder te duiken als er een golf breekt. Arisca ving de golven niet (zoals ik) op haar rug op, maar op haar zij, en bezeerde haar heup. Maar goed, ik heb mijn lenzen nog en weet waarom zwemmen verboden is op dat strandje en ik zal het nooooooit meer doen.

Ondertussen zat Esther ergens in de schaduw haar lunch te eten en te voeren aan vogels en mongooses: wezelachtige carnivoren, volgens Wikipedia verwant aan stokstaartjes.

Vrouwen aan het stuur:

De sluipwespenkweek gaat goed, trouwens. We hebben ondertussen bijna meer kweek dan buisjes om in te kweken, dus we hopen snel post te krijgen uit Riverside. De rupsen, die we kweken om verse vlindereitjes te krijgen, groeien met de dag. Hier rupsen van de monarch-vlinder:

Onze grote Maile Pilau Hornworm:

Zaterdag was er in Waikiki een floral parade. De parade maakt deel uit van het Aloha-festival, voor zover ik weet een tijd van marktjes en optredens voor toeristen. We zaten om 9 uur 's ochtends al te wachten tot de parade langskwam. Het was best leuk, met fanfares, scholieren, militairen, versierde auto's en 'prinsessen' te paard. Alleen niet zoveel bloemen als je zou verwachten in een bloemenparade.

 De burgemeester. Met z'n vrouw in de auto erachter.

 Achter ieder paard een poepschepploeg.

 Sorry.