Zwemmen met schildpadden :3

Aloha Nederland! Ik heb niet zoveel foto's om te delen, deze keer (hoewel toch meer dan ik van plan was), maar wel allemaal mooie verhalen. Allereerst even een update van onze wespenfabriek, aangezien mijn vorige blog blijkbaar erg depressief klonk...? Ik kan het nog depressiever laten klinken, door te zeggen dat we anderhalve maand werk kwijt zijn! Maar dan moet ik het meteen even nuanceren, want zo erg was het ook weer niet. De bestelde Ephestia-eieren waren vertraagd, mailde onze Hawaïaanse begeleider ons vorige week donderdag. Onze Californische begeleider mailde daarop dat we een spoedreddingsactie moesten uitvoeren om ervoor te zorgen dat we de wespen konden doorkweken (lees: nieuwe eieren geven en ze daar hun eigen eieren in te laten leggen) voordat ze allemaal dood zouden zijn en dat we ze maar meteen moesten opsturen naar Riverside. Hierop mailde de eerste weer dat dat dan op vrijdagochtend moest gebeuren. De tweede mailde dat we dan de 1-werkdagservice van FedEx moesten gebruiken, dan zou het hele gebeuren op maandagochtend in Californië zijn. Wij lazen alle mailtjes, schrokken ons kapot, hebben al onze buisjes met wespen bij elkaar geraapt, ze in zakken gestopt, die op een blok ijs in een piepschuimdoos gestopt, vergunning erop geplakt, dit in een kartonnen doos gedaan en afgeleverd bij de postkamer. Een uur later werd het opgehaald door FedEx.
Drie uur daarna mailde onze Hawaïaanse begeleider dat de eieren die dag nog zouden worden afgeleverd in het lab. -,-" Tegen de tijd dat ze binnen waren zat ons eibehoevende pakketje waarschijnlijk al in zo'n mooi FedEx-vliegtuig boven de Grote Oceaan. Afgelopen dinsdag mailde de Californische professor ons een mooi excelbestand waarin we konden lezen welke lijnen het overleefd hadden, niet heel erg veel. En welke hij meteen in de alcohol had gegooid. Dag wespen! Maar geen nood, wij zijn inmiddels weer lekker overnieuw begonnen. De data die we echt nodig hebben, is de data die we hebben: hoeveel vlindereieren geparasiteerd waren en hoeveel niet. Hoeveel wespen eruit kwamen en van welk geslacht die waren. We hebben geen levende wespen nodig om hun soort te bepalen. Ook ben ik halve dagen bezig met het verzamelen van de resultaten van mijn eigen onderzoekje. Klaagde ik eerst dat ik niet genoeg data zou hebben en delen overnieuw moest doen, nu moet ik daar niet aan denken omdat ik iedere dag ontzettend lang bezig ben met het tellen van mannetjes en vrouwtjes in plastic buisjes en hoofdpijn krijg van het turen door en scherpstellen van de microscoop. Ik kan nog niet veel zeggen over wat eruit komt, omdat ze niet allemaal doen wat ik wil dat ze doen en ik de resultaten nog moet invoeren in excel, maar ik heb in ieder geval veel data om te bediscussiëren. :)

Dan nog maar wat foto's van onze mooie Monarchs:

 Whoop whoop, vlinderseks! Hopelijk krijgen we snel nieuwe Monarcheitjes!

Onze laatste twee weken Hawaï zijn inmiddels ingegaan en we hebben besloten alle veldlocaties in ieder geval nog één keer af te gaan. Maandag zijn we naar de locaties gegaan waar we altijd de meeste blauwtjes vonden, en de meeste sluipwespen. De beste locatie was de vorige keer dat we er waren omgeploegd en maandag bleek dat ze er nog een paar keer overheen waren gegaan, maar we vonden er alsnog genoeg eitjes. Vervolgens heb ik de meiden naar het Haleiwa Beach Park gereden, zogenaamd om te lunchen, maar stiekem om nog een keertje naar de zeeschildpadden te gaan. We hadden onze zwemspullen bij ons, inclusief snorkel, zodat we konden doen wat we al weken willen doen: zwemmen met de zeeschildpadden. Het strand was nog steeds verlaten, bizar gewoon! Het stikt er van de zeeschildpadden en geen toerist te zien. In Waikiki kun je uitjes boeken waarbij je een eind gaat varen om misschien zeeschildpadden of dolfijnen te zien, terwijl je alleen je auto hoeft te parkeren bij de noordkust en je ze zowat kunt aanraken. Gratis. Voor niets. Zonder beperkingen, behalve die van de wet. Wauw. We hebben ons snel omgekleed en zijn het water ingelopen. We volgden groepjes mensen op het strand die foto's stonden te maken van de schildpadden om erachter te komen waar ze ongeveer zaten. Snorkelden er naartoe. En stonden versteld. De mensen boven water zien alleen af en toe een klein kopje boven komen om lucht te happen. Wij zagen wat er allemaal nog onder water steekt. Gigantische beesten, die rustig over de bodem scharrelden en hier en daar hapjes namen van de rotsen. Op het strand stonden bordjes met waarschuwingen voor scherp koraal. Vast om zwemmers te ontmoedigen, want wij hebben niets scherps gezien (ik heb het al weken geleden afgeleerd om mijn voeten neer te willen zetten sinds ik de zee-egels en murenes gezien heb). We waren de enigen die zwommen. Maar jemig, we komen nog een keer terug! Wat is het verschrikkelijk prachtig om een zeeschildpad te zien zwemmen! Ze vliegen door het water, traag bewegend met hun poten, alsof het geen moeite kost om vooruit te komen met hun zware lichaam. Ik had meer moeite om me niet door de golven te laten wegduwen dan de schildpadden. En zolang je niet teveel bewoog konden we ontzettend dichtbij komen, tot op een meter afstand als je helemaal stil lag. Ik zag een paartje langsvliegen, af en toe stoppend om te grazen. Ik heb zeker een kwartier een gigantisch beest gevolgd, die absoluut niet bang voor mij was (maar ik wel een beetje voor hem). Dat beest was anderhalve meter lang als hij zijn nek uitstak en ontzettend breed en vast heel oud en zwaar. Gigantisch beest, bijna zo lang als ik, traag grazend aan de waterplanten, een schild bedekt met algen en ik kon hem zowat aanraken. (Niet geprobeerd, ik hou me tegenwoordig aan de wet. ;)) Prachtig. Absoluut het mooiste wat ik hier gezien heb, misschien wel het mooiste wat ik ooit gezien heb. Mocht je ooit de kans krijgen om naar Hawaï te gaan: doe dit! Koop een snorkel, huur een auto of pak de bus naar Haleiwa. Negeer het zogenaamd historische surfplaatsje en ga naar het verlaten strandparkje. Kleed je om in het toiletgebouw, zet die duikbril op en loop het water in. Wauw, wauw, wauw.  Ik denk dat ik mijn punt wel gemaakt heb. ;)


Vervolgens ben ik doorgereden naar het volgende verlaten landbouwveldje waar we wat eitjes gezocht hebben en daarna zijn we weer naar het lab gegaan. Hier heb ik een prachtige parkeermanoevre gemaakt waar ik verder niet over wil uitweiden, maar wil wel even melden dat beide auto's geen schade hebben ongeacht wat Esther zegt (en damn waarom heeft mijn rijinstructeur mij nooit leren fileparkeren?!). Nee, serieus, het was hilarisch om de gezichten van de meiden te zien en maak je geen zorgen, mam, alles ging goed, geen krasje te zien. :D

 
Die avond hebben we een pastasalade gemaakt en op het terras van het hotel opgegeten en uiteindelijk de dag afgesloten in Yogurtland, waar we alle mogelijke smaken ijs in Hello Kitty-bakjes tapten, uit de muur, en ik tot de conclusie te kwam dat cakedeeg en cheesecake niet zo lekker is, maar Dutch chocolate des te beter. Ze wisselen regelmatig van smaakjes en ik geloof dat ik naar de Yogurtland op de campus moet voor het granenkoekjessmaakje, maar dan komt nog wel. Tijd zat!

De dag erna zijn Esther en ik 's ochtends naar de campus gelopen. Om niet helemaal in januari als een dikke, vette Amerikaan thuis te komen. Het is best nog een eind lopen, 50 minuten in ons Hollandse tempo, iets meer als we het wat rustiger aandoen om niet helemaal bezweet en rood aan het labwerk te moeten beginnen. We kwamen behoorlijk warm en dorstig op de campus aan en besloten te kijken of er koffie was. En, mutsen die we zijn, in plaats van voor de Starbucks te kiezen, vroegen we om campushuismerkijskoffie. De grootste fout tot nu toe, want ijskoffie is hier gewoon koude koffie met ijsklontjes! Geverdemme! Bij ieder slokje vertrok mijn gezicht van de bittere nasmaak en kreeg ik de neiging om de binnenkant van mijn mond aan het tapijt af te vegen. Anyway... we hadden beter moeten weten, want de keer dat we ijsthee bestelden in de IHOP kregen we ook koude, bittere thee met ijsklontjes, waar we zelf maar suiker bij gooiden om het nog een beetje drinkbaar te krijgen. We hebben hetzelfde gedaan met de koffie, maar het bleef vies.

Volgende keer hete Starbucks. De rest van de dag hebben we doorgebracht op het lab, waar Arisca me hielp met het tellen van de mannetjes en vrouwtjes van m'n Tiny Male-nageslacht en we tot half zes bezig waren met het uitpluizen van in het veld gevonden bloemhoofdjes op zoek naar vlindereitjes, om die met een druppel honing in buisjes te stoppen (de buisjes zijn er trouwens weer, meegenomen van Riverside via Colorado naar Honolulu door onze begeleiders). En daarna heb ik pannenkoeken voor de meiden gebakken, aangezien Esther elke week pannenkoeken eist en het zo sneu is om haar iedere dag teleur te stellen met aardappelen en sla. En een beetje omdat ik ervan geniet om mijn vingers te branden aan de koekenpan terwijl ik een zo groot mogelijke puinzooi creëer voor degene die zal moeten gaan afwassen.

De volgende dag, da's dan woensdag, zijn we de oostkust afgegaan, op zoek naar nog meer blauwtjes en -eieren.

Zo schattig!

 Het leven van een Trichogramma, geschreven op vers gevangen vlinders.

Terug op de plek met de gigantische golven, waar we nóóit meer zullen zwemmen.

 Maar wel erg indrukwekkend!

Het groene plekje links is waar we wat eieren vinden. Niet bijzonder veel, maar genoeg om er meerdere keren terug te komen.

 Dit is the blowhole, een gat in de rotsen waar door de golven waterdamp omhoog wordt gespoten. Soms.

En terug in Waikiki, waar de zon iedere avond opnieuw ondergaat.

Verder terug in de tijd... Ik moet even nadenken wanneer ik mijn vorige blog had geplaatst, maar volgens mij heb ik niet geschreven over onze avonturen tijdens de talentenjacht van de universiteit, Manoa's Got Talent. We wilden het studentenleven hier in Hawaï wel eens meemaken, aangezien we alleen maar tussen de oude mensen zitten op het lab en niets anders doen dan werken. Ik had gedacht wel meer studenten tegen te komen op het lab, maar dat viel nogal tegen. Waar ze zijn weet ik niet, maar ik ben blij dat de meiden met me mee zijn. Anders had ik een saaie tijd gehad op het lab, waar we op dagen van topdrukte misschien drie verschillende mensen spreken. Kortom... We hadden behoefte aan mensen van onze eigen leeftijd en trokken 's avonds naar de campus voor een talentenjacht. Het begon om 7 uur 's avonds en toen we om half acht binnen liepen in de felverlichte zaal, waar 200 paarse stoeltjes stonden waarvan er hooguit 50 bezet waren, dachten we binnen te lopen in een standaard Amerikaanse high school-film, waar de optredende leerlingen zich belachelijk maken en het publiek in de halflege zaal popcorn gooit en hardop zit te lachen. Wij kwamen dus binnen in een halflege, tl-verlichte zaal, waar een crew van 10 studenten bezig was om een microfoon aan te sluiten terwijl het publiek hardop zat te praten en te lachen en een andere student grapjes in de microfoon maakte om de tijd te doden. Na tien ongemakkelijke minuten waarin wij ons afvroegen waar we nu weer terecht gekomen waren, begon een meisje piano te spelen en te zingen, maar door de slechte kwaliteit van het geluid (ondanks de grote groep amateurtechnici) bleef het vrij ongemakkelijk en waren wij het publiek dat hardop zat te lachen. De rest van de groep hield zich vrij netjes, moet ik zeggen. Later kwamen we erachter dat we gratis popcorn konden krijgen, waar we als uitgehongerde, Hollandse blikvoereters goed gebruik van hebben gemaakt. Naarmate de avond vorderde werden de acts beter en werd de zaal steeds voller en het publiek steeds enthousiaster. De pauzes tussen de optredens werden opgevuld met praatjes en wedstrijdjes om waterflesjes (een ontzettend dik meisje bleek een split tot op de grond te kunnen doen, een jongen dook met een gigantische vaart over een stoel heen... allemaal om een flesje water) en interviews met de juryleden. Er werd het hardst gejuicht om een jongen met een accordeon, die ontzettend goed was en een hele show wist te maken van zijn soundcheck. Verder waren er veel mensen die zongen en muziek maakten, er was een knul die rapte, een jongleur (die er een prachtige show van maakte en uiteindelijk ook won) en de beste verrassing van allemaal: onze Paul. De knul die Arisca en mij onze ukulele's verkocht had. We zaten al te wachten op iemand met een ukulele, het blijft immers Hawaï waar we zijn, en toen er eindelijk iemand kwam met zo'n ding, kreeg ik de opmerking "kijk Emma, daar is je ukulele-Chinees" te horen. Esther en Francine waren er niet bij toen wij onze ukuleles kochten, dus zij wisten alleen maar dat Paul een Chinese student was met een ukulele. En nadat ik de Chinees die klaar stond om het podium op te gaan vijf minuten bestudeerd had, kwam ik tot de conclusie dat het inderdaad onze Chinees was. Hij speelde een toffe uitvoering van While my guitar gently weeps, maar de Hawaïaanse studenten hadden vast wel genoeg van al die ukuleles op het eiland en waren niet zo enthousiast als wij. De rest van de avond zat Paul met z'n telefoon te spelen en na de prijsuitreiking (hij won niet) was hij meteen weg, dus we hebben hem niet meer kunnen spreken. Om tien uur was de talentenjacht in één klap voorbij toen in een minuut tijd de winnaars bekend werden gemaakt, waardoor we netjes de bus van vijf over tien konden halen. Twee haltes verderop stapte er een enorme groep dronken jongeren in. Ze zagen er nog niet uit als 21 en blijkbaar is de tactiek hier om je dan thuis klem te zuipen en stomdronken om 10 uur naar de kroeg te gaan en daar cola te drinken...? Werkt dus prima, zo'n leeftijdsgrens van 21. We lachten om hun idiote gedrag en waren blij toen de sneue groep halverwege Waikiki uitstapte en wij in alle rust door konden reizen naar ons hotel.

Het weekend zelf was niet heel interessant. We hebben vrijwel alles van ons to do-lijstje afgewerkt. Ik wil nog naar the Haunted Lagoon en eigenlijk naar de vulkanen op the Big Island, maar dat laatste gaat niet lukken. We moeten ervoor met het vliegtuig en dan moet je weer taxi's en een hotel regelen en het is alleen maar lastig en we hebben er toch geen tijd voor. Reden om een keer terug te komen. We hebben zaterdag dus lekker lui gezwommen aan het strand bij ons hotel en kwamen erachter dat ze 's avonds in het kader van het Hawaiian International Film Festival films zouden laten zien op het strand. Ze waren de stellages aan het neerzetten en de muziek aan het testen toen wij er zwommen. Die avond hebben we eten gehaald bij de Burger King, een large menu deze keer, omdat Arisca zei dat je dan tijdens de film ook nog drinken had en Esther zei dat ze honger had en ik dacht, 'ach, die dollar extra', en dit meegenomen naar het strand.

Het was wel érg veel drinken, zeker een liter (en dat is veel te veel), en erg veel eten ook, maar ach, voor die dollar... Toen de zon onder was begon de eerste film, een documentaire over kinderen met diabetes in Congo. Erg bijzonder!

Vervolgens kwam er een documentaire over een Hawaïaans ukulelebedrijf, maar dat ging nergens over en na die liters frisdrank moesten we zo nodig plassen dat we naar huis zijn gerend.

Zondag zijn Arisca en ik 's ochtends naar het lab geweest en 's middags zijn wij met Esther naar de Walmart geweest, een grote, tja... supermarkt? Ze hebben er alles, dus je zou het ook een warenhuis kunnen noemen. Ik heb er nogal verdwaald en als een zombie rondgelopen terwijl ik continu Esther en Arisca kwijt was, die zeer gericht aan het shoppen waren om schoenendozen te vullen met cadeautjes voor kindjes in Afrika-of-waar-dan-ook (Operation Christmas Child). Het verbaasde me nogal wat ze allemaal verkochten in die winkel. Als ik niet alles in mijn koffer zou moeten proppen om het in Nederland te krijgen had ik vast erg veel gekocht. En toen was het weekend voorbij en zijn we dus met de zeeschildpadden gaan zwemmen (om de chronologische volgorde maar even aan te houden). Volgend weekend wordt ook gaaf. Zaterdag gaan we zeilen met vrienden van een Colombiaanse vrouw die ook in ons lab werkt. We hebben om half twee afgesproken en varen rondom Waikiki terwijl de zon zachtjes ondergaat en wij aan boord eten. Gaat leuk worden! De week erna gaan we met dezelfde vrouw en andere vrienden van haar kamperen op een militair privéstrand aan de oostkust. Volgens mijn Hawaï-gidsje zou dat één van de mooiste stranden van het eiland moeten zijn, met mijlen witte zandstranden en palmbomen. Dat gaat helemaal geweldig worden! Het is een beetje vreemd om zomaar op pad te gaan met mensen die we eigenlijk niet zo goed kennen, maar aan de andere kant: als we het niet doen, ontmoeten we ook niemand en zitten we alleen maar in Waikiki aan het strand te hangen. Maar hierover blog ik uiteraard volgende week en de week erna meer. Dan is het nu tijd voor de filmmarathon van the 13 nights of Halloween op ABC Family. Goedemorgen Nederland!