Zeeschildpadden!

Hallo Nederland! Ik heb een gigantisch verhaal voor jullie! Da's het nadeel van niet zo vaak updaten hè, dan worden de blogs langer. Ik heb vooral veel foto's, aangezien ik erg veel gezien heb sinds de laatste update. Ik zal maar meteen met het mooiste beginnen: zeeschildpadden! Ik ben er nog steeds erg verbaasd over en ik vraag me af of we geluk gehad hebben dat we ze gezien hebben, of dat ze er altijd liggen... Anyway, we zijn vandaag met het busje van de universiteit over het eiland gereden. Deze keer gingen we naar de westkust (over de oostkust en mijn rijervaring in het busje vertel ik zo), waar we een paar veldjes hadden waar we castor beans weten te vinden (geen eitjes, deze keer) en waar we de eitjes van blauwtjes verzamelen. Zoals altijd was het weer 30 graden, en in de volle zon op je hurken eitjes zoeken en achter vlinders aan rennen is geen pretje. We besloten dus na een paar hete uren veldwerk te gaan zwemmen. We parkeerden de auto bij het Haleiwa Ali'i Beach Park, een grasparkje aan de oceaan zoals alle kustplaatsjes op het eiland die hebben. De golven waren hoog, de lucht begon te betrekken, het waaide hard en er stonden waarschuwingsborden voor scherpe koralen waaraan je je voeten open kon halen, dus we stonden te twijfelen of we er nog wel in wilden toen Arisca iets zag bewegen. Ik zei dat het een steen was, maar de steen bleek te zwemmen en af en toe een kop boven water te steken. Een gelukstreffer leverde me deze foto op:

Toen we bijna weer weg wilden gaan kwamen er twee mensen op ons af, die ons vertelden dat er even verderop nog meer schildpadden waren, hele grote, en dat we maar om de hoek moesten gaan kijken. En jemig, daar bleken ze gewoon op het strand te liggen! Eerst dachten we dat ze dood waren, ze bewogen immers niet. Maar toen we iets te dichtbij kwamen schoof er eentje de zee in. Uiteraard hebben we ontzettend veel foto's gemaakt en het is niet echt vreemd dat het bedreigde dieren zijn als je als mens zo dichtbij kunt komen... Als bioloog schaam ik me een beetje om het zo brutaal verstoren van zulke mooie beesten om een paar foto's te maken, dus ik ben al snel overgestapt op de zoomfunctie van m'n camera.

 

 

Dat lijkt me wel genoeg foto's. Zodra we weer in de buurt zijn gaan we weer kijken. Alleen kijken deze keer, genieten van die gigantische monsters.

Zondag hebben we een uitstapje gemaakt naar Diamond Head, de vulkaankrater die naast Waikiki ligt en vanuit ons hotel te zien is. De krater is zo'n 100.000 jaar geleden ontstaan bij een explosieve uitbarsting en voor een dollar kon je naar de top van de rand klimmen. Altijd leuk, in 30 graden.

Links Waikiki. Alle flatgebouwen zijn hotels. Er wonen alleen toeristen. De inwoners van Oahu zelf vermijden Waikiki, behalve om er te werken. Rechts, tegen de bergen, ligt UH Manoa.

 Waikiki.

 Tja.

Esther, ik en Arisca. Op de top neemt iedereen foto's van elkaar. You take picure of me, I take picture of you, deal yes? En iedereen gaat aan de kant als mensen op de foto willen met het uitzicht. 

Dat gelige gedrocht in het midden is ons hotel. Wij hebben mountain view. Of eigenlijk swimming pool view. Ons appartement is niet te zien dus.

 De krater.

 

Een heel uitdagende klim was het niet. Ik wil nog steeds een hiking trail gaan lopen door het regenwoud, maar heb voorlopig de tijd en het juiste pad nog niet gevonden. Toch goed dat we hier twee maanden zitten!

Alle bomen hier hebben grote, felgekleurde bloemen. Die bloemenkransen komen niet uit de lucht vallen.

Shave ice. Toen we onze Californische begeleider vertelden dat we die in Nederland slush puppies noemen, moest hij heel hard lachen.

Grappig vogeltje. Sorry vogelaars, zoek zelf maar op wat het is.

Dat was trouwens mijn appel, waar ze over vochten.


Right. Nog verder terug in de tijd, over de oostkust en mijn eerste tochtje in de minivan. Donderdag zijn we met de auto van de universiteit weggeweest. Ik reed. Ik had nog nooit in een automaat gereden, dus in het begin vond ik het een beetje eng omdat ik tussen twee auto's vandaan moest parkeren, continu de koppeling zocht en tot op het laatst in de lucht zat te graaien op zoek naar de versnellingspook. Maar Esther zat naast me en vertelde me wanneer ik de rem ingedrukt moest houden en toen ik eenmaal snapte dat ik niets anders hoefde te doen dan remmen, gassen en sturen, was het een ontzettend leuk ritje!
De route:

Van de universiteit (D) naar patch two (B) naar patch eight (C) naar de universiteit. Mooi rondje! We begonnen een stuk op de snelweg, waar het begon te regenen en ik in mijn zoektocht naar de ruitenwissers de auto uit de drive haalde en in neutral zette. (Godzijdank niet in reverse, wat nog een trapje naar boven was) Vervolgens gingen we door de bergen heen, een ontzettend mooi tochtje door het regenwoud en daarna reden we langs de kust.

Onze Dodge Caravan!

Patch two:

De bloemetjes waar we de vlindereitjes van plukken op dit plekje.


Yup, geen deuren!

Patch eight:

Ja, echt, daar vangen wij vlinders.

Uitzicht vanaf het lab:

Met uitzicht op de footballtraining en een regenboog. Je ziet hier iedere dag wel regenbogen. Het went.

Ons lab. Al die rotzooi is inderdaad van ons. :')

De trap voor Gilmore Hall.

That's it for today! Ik kruip zo mijn bed in met een boek of ik pak m'n ukulele erbij om het hotel te verblijden met mijn gitaarmuziek. Morgen gaan we weer met de auto weg, maar we kunnen niet zo ver omdat de benzine bijna op is en we hebben geen zin om te tanken en te hopen dat we het geld een keertje terug krijgen, dus we wachten tot de professor terug is van een bezoekje aan één van de andere eilanden. We blijven dus dichtbij en gaan weer naar de botanische regenwoudtuin van de universiteit, Lyon Arboretum, op zoek naar eieren van de Maile Pilau Hornworm. Vandaag zijn daar op het lab voor het eerst Trichogramma's uitgekomen, zo'n vijftien wespen uit één vlindereitje! Dat heb ik, met al m'n Trichogramma-ervaring, nog nooit gezien. Heb ze maar in de koelkast gezet om ze bewegingsloos te krijgen, want ik moet nog het aantal mannetjes en vrouwtjes tellen. Ik ga eens kijken of ik deze keer met minder dan 35 muggenbulten uit Lyon terugkom... Wish me luck!

Tot snel,
Emma