Hallo Nederland! Tijd voor een update vanaf een plakkerig, warm, benauwd tropisch eiland. Het is half tien 's avonds, de balkondeuren staan open om een vlaagje warme wind door te laten en ik hang in mijn pyjama op het kingsize bed van Arisca en mij, terwijl Arisca staat te douchen en Esther en Francine in de woonkamer een film kijken. We hebben twee zenders gevonden die non-stop vrouwenfilms uitzenden, dus we genieten iedere avond van romantische komedies met hilarische commercials tussendoor. We hebben ook een radiozender gevonden die non-stop Hawaïaanse ukulele-tokkeltjes uitzendt, maar die hoef ik voorlopig even niet meer te horen. Ik upload wederom een grote hoeveelheid foto's om me eraan te herinneren wat we ook alweer hebben gezien de afgelopen dagen, deze keer een iets grotere hoeveelheid omdat ik niet kon kiezen. Heb je iets om doorheen te scrollen!
Dus! De afgelopen drie dagen waren niet bijzonder spectaculair. We zijn iedere ochtend om 8 uur bij ons hotel opgepikt en hebben over het eiland gereden op zoek naar vlinders en vlindereitjes. We zijn iedere dag op het lab geweest om de verzamelde eitjes te controleren en hebben zelfs al een aantal sluipwespjes uit de eieren gekregen! De eerste waren dood, helaas, maar vandaag zijn er twee vrouwtjes uitgekomen die we direct konden doorkweken. Als we nakomelingen hebben sturen we er eentje uit de lijn op naar Riverside om via een PCR de soort te laten bepalen. Aan de hand van die resultaten besluiten we of we de lijn doorkweken of in de alcohol gooien. Er zijn ook twee niet-Trichogramma's uit de eieren van de Maile Pilau hornworm gekomen: twee zwarte sluipwespen met lange voelsprieten. Ik vond dat erg stoere beesten, maar de professor was er iets minder enthousiast over. Verder zijn er wat rupsen uitgekomen, die we ook maar in de alcohol hebben gegooid, ook al weet ik niet zo goed waarom. De eieren van de Maile Pilau (stinkvine) mot zijn helemaal doorzichtig, waardoor je de sluipwespen- of vlinderlarven kunt zien ontwikkelen door de schaal heen. De sluipwespen worden langzaam zwart, waardoor het net lijkt alsof er een paar aliens in een capsule zitten. Erg mooi!
Donderdag zijn we de Maile Pilau-eieren wezen verzamelen in Lyon's Botanical Garden: de botanische tuin van de universiteit van Hawaï. Eergisteren leek het inderdaad op een botanische tuin, met mooie tropische planten in keurig bijgehouden perkjes, wat het idee gaf dat je op de kamerplantenafdeling van de Intratuin rondliep. Of door Burger's Bush in de dierentuin van Arnhem. Later bleek dat dat 'de voortuin' was, we hadden het hoofdpad niet eens bereikt. Ik ben die dag lekgeprikt door vreselijke muggen, die me massaal in mijn knieholten hebben gestoken, die vervolgens gigantisch opzwollen en me het lopen niet echt prettig maakten. Maar dat is inmiddels weggetrokken. Vervolgens gingen we er gisteren nog een keer heen, omdat we er toen achter waren dat de botanische tuin niet die paar kleine stukjes tuin waren, maar een flink stuk regenwoud. Ik dacht slim te zijn door een lange broek aan te trekken, maar daar stoken de krengen dwars doorheen (heb nog steeds een grote bult op m'n dij) en ik heb 35 muggenbulten geteld op mijn armen, nek en voorhoofd. We mochten geen Deet spuiten op onze armen omdat dat de vlindereitjes misschien aantastte...
Lyon's Garden bleek dus een stuk regenwoud te zijn en om zoveel mogelijk stinkvines (ranken klimop met kleine witte bloemtjes met paars hart, die 's avonds schijnen te gaan stinken naar rottend afval) te vinden zijn we opgesplitst in drie groepen. Ik nam met Esther het linkerdeel van het gebied voor mijn rekening. Binnen vijf minuten was ik Esther kwijt. En tien minuten daarna liep ik ineens over een modderpaadje met spekgladde stenen me een weg te banen door Intratuinplanten. Dat was zo'n beetje het moment dat het kwartje viel en ik besefte dat ik in een regenwoud stond. Ik heb twee uur in m'n eentje over die paadjes rondgeklauterd, onderwijl steeds meer muggenbulten gekregen terwijl ik blaadjes stinkvine plukte, tot ik (heel slim) van het pad afweek om wat mooie palmbomen te bekijken. En toen ben ik verdwaald. Het leuke was dat we een kaart van de tuin hadden, waarop nummers stonden die overeenkwamen met nummers op paaltjes langs de paden. Ik heb zeker een kwartier heen en weer gelopen langs paaltje 1H, alle paadjes van de driesprong uitproberend. Ik kon kiezen tussen een pad langs een afgrond, een pad dat verdween of een pad dat nog verder liep en uiteindelijk volgens de kaart doodliep. En toen kwam ik Esther tegen, die me teruggebracht heeft naar de bewoonde wereld en de hele tijd vlakbij me bleek te hebben gelopen. Als we elkaar hadden geroepen waren we elkaar geen twee uur kwijt geweest. Tot zover het spannende avontuur in de botanische tuin. Oh, over spannende avonturen gesproken! Op jullie aanraden ben ik gaan surfen. Of nee, ik heb me met boogie board en Arisca buiten de golfbrekers van Waikiki Beach gewaagd. En ben bijna verzopen. =D Met een board op de golven dobberen was vet gaaf, het was een beetje opletten dat je niet tegen de golfbreker werd geslagen maar dat ging op zich wel goed. De kunst was meer om het strand weer te bereiken. De golfbrekers laten aan beide kanten van het strand een klein stukje open waar je doorheen moet om het afgesloten deel in of uit te gaan. Daar zat het probleem ook een beetje: het water stroomde met zo'n gigantische kracht het afgesloten deel uit dat we met geen mogelijkheid meer terug konden. Tegen de stroming in zwemmen ging niet. Over de muur klimmen lukte ook niet, die was te hoog. Ik heb mijn voeten en knieën opengehaald met mijn poging en was vast verzopen (de baywatch-heren werken blijkbaar maar tot een uur of vijf?) als Arisca niet zo'n goede zwemster was geweest en uiteindelijk om het muurtje heen kwam en mij mee kon trekken. Dat doe ik dus nooit meer. Misschien dat ik de golven nog een keer probeer op een stuk waar je de kust niet via een klein gat in een hoge muur moet bereiken, maar de kans is groter dat ik gewoon naar de visjes blijf kijken met een duikbril op m'n kop en een snorkel in m'n mond. Anyway! Terug naar het regenwoud. Dan komen nu de foto's.
Ik vroeg me altijd al af hoe een ananas groeit. Zo dus.
En dan ben je verdwaald in een regenwoud en je hoort overal rare vogels krijsen. En er vallen noten uit de palmbomen. En je bent bang dat je een kokosnoot op je kop krijgt en je hoort alleen maar geritsel om je heen en je ziet alleen maar bomen, bomen, bomen en je weet niet waar je vandaan komt, of waar je heen moet, of waar de rest is, en of je je telefoon wel bij je hebt, en of de anderen hun telefoon bij zich hebben, en of je überhaupt wel bereik hebt in de bergen en of je wel genoeg water hebt om de hele dag rond te dwalen en- Och ja, ik overdrijf een beetje.
Rare bomen zijn dat. Je ziet ze hier overal. Ze maken luchtwortels die ze laten vallen en die dan de grond raken en uiteindelijk heb je gewoon een bundel wortels die een hele dikke boom lijken te vormen. Soms vergroeien de wortels en krijg je echt een hele dikke boom. Ik heb ergens een mooie gezien waarbij de wortels heel ver uit elkaar hangen, waardoor je een soort hutje krijgt. Weet alleen niet meer waar.
Ahja. Tot zover de tuin. We zijn ook teruggeweest naar de cactussen op de berg, omdat de Hawaïaanse professor zei dat we de vorige keer niet ver genoeg omhoog waren gegaan. Dus deze keer liepen we naar de top, wat een flinke wandeling is als de zon op je neer brandt en het 30 graden is. Maar het uitzicht was de moeite waard.
Maar we kwamen niet voor het uitzicht, maar voor eieren. Het nare is dat die vlinder haar eitjes op de stekels van de cactussen legt, en dat de stekels leuke weerhaakjes hebben die zich in je vingers boren als je een blad wilt omdraaien of aanwijzen. Maar het naarste was nog wel dat toen we na die lange, warme klim eenmaal boven waren... er helemaal geen stekels op de cactussen bleken te zitten! De professor heeft één streng eitjes gevonden, of denkt een streng eitjes te hebben gevonden, want we hebben geen idee hoe ze eruit moeten zien. En dat was het. Denk niet dat we er nog erg vaak terug zullen komen om eitjes te zoeken.
Vrijdag zijn we ook nog verhuisd, van de 19e verdieping naar de 7e, de suite die we eigenlijk wilden huren (de goedkoopste), maar die niet de hele periode beschikbaar was. Dus zie hier ons nieuwe uitzicht:
Inclusief regenboog. En zie hier onze nieuwe suite:
Inclusief kussen, Arisca, Esther en SPAM. Baconspam, wat erg zoute boterhamworst bleek te zijn. We eten tegenwoordig uit blik, aangezien we weigeren om 5 dollar neer te tellen voor een paprika of een klein doosje champignons. Morgen kunnen we nog één keertje naar de Costco om groots in te slaan en daarna zullen we het moeten blijven doen met de dure Safeway. Als we eenmaal een buspasje hebben kunnen we Chinatown eens ingaan om te kijken of we daar goedkopere groenten en fruit kunnen kopen. Stiekem verlangen we al een beetje naar Californië, waar het niet zo benauwd is en waar alles goedkoper is dan Nederland, in plaats van duurder. Tot die tijd genieten we van het feit dat de Burger King en de Mac even duur zijn als koken uit blik. (Krijg je in Nederland trouwens ook een halve liter cola bij een medium-sized menu? Het heeft me een half uur gekost om de cola weg te krijgen en ik moet alwéér plassen.) Anyway, genoeg informatie. Bedtijd voor mij, dus goedemorgen Nederland!
Hi dames,
BeantwoordenVerwijderenWat een avonturen allemaal. Kun je in Hawaii niet een broek kopen waar de muggen niet doorheen steken, zo'n speciale north face broek idee?
Succes! Doe een beetje voorzichtig ;)