A sunny day in paradise

Right. Hallo Nederland! Allereerst de hartelijke groeten vanaf Hawaï, waar het weer a sunny day in paradise is. Ik had half beloofd om een blog bij te houden en helemaal beloofd om foto's online te zetten, dus ik heb me op deze zonnige Labor Day afgezonderd op het balkon, met uitzicht op hotels, bergen en palmbomen, om jullie zo jaloers mogelijk te maken. We zijn inmiddels vijf dagen in de VS en hebben natuurlijk een hoop meegemaakt, maar ik zal proberen het kort te houden en in het vervolg wat vaker te updaten. Ik vertel m'n verhaal aan de hand van foto's, voornamelijk die van Esther en Arisca omdat ik er zelf nog niet zoveel heb gemaakt.

Afgelopen woensdag vertrokken we in alle vroegte naar Schiphol om het vliegtuig naar Los Angeles te halen. Ontzettend spannend natuurlijk, want ik ben nog nooit zo ver weg geweest (of überhaupt Europa uit geweest).

De vlucht verliep prima, van Amsterdam over Schotland, Groenland en Canada en vervolgens eindeloos over de VS. Vanaf Canada was de bewolking weg en konden we naar buiten kijken, maar het was zo warm in het vliegtuig dat we het raampje meestal dicht lieten.

Onderweg kregen we twee best lekkere maaltijden, nootjes en zelfs ijs (we konden de steward wel zoenen toen hij dat kwam brengen) en na meer dan 10 uur werd de landing ingezet. We doken door een dikke laag smog heen de woestijn in en landden soepel op LAX. Minder soepel was de douane, waar we drie keer van rij wisselden, onder een afscheiding door kropen (niet doen, wordt niet op prijs gesteld) en uiteindelijk alsnog als laatsten waren. De douanier die mijn visum moest keuren bleef stug Duits tegen me praten en ik bleef net zo stug Engels terug praten, maar uiteindelijk was hij er wel van overtuigd dat ik geen terrorist was, moest ik mijn vingerafdrukken achterlaten, bril afzetten en een foto laten maken. Ik geloof niet dat hij geloofde dat ik beter Engels sprak dan Duits. En hij zal wel helemaal niet snappen dat ik hem niet kon verstaan omdat hij Duits sprak. Welcome in the USA! Nadat we onze bagage van de band geplukt hadden hebben we onze Californische begeleider opgezocht (of eigenlijk wist hij ons te vinden, maar het is misschien ook makkelijker om te zoeken naar vier verdwaalde meiden die de terminal uit stappen dan naar 'man met snor'). Hij loodste ons naar zijn grote truck, gooide de koffers achterin en reed met ons de anderhalf uur lange rit van LA naar zijn woonplaats. Hier volgen heel veel foto's van de snelweg. Stel je lange, brede weg van betonplaten voor door een uitgedroogd, zanderig gebied waar de linkerrijbaan alleen is voor carpoolende auto's. Met daarop natuurlijk allemaal toffe auto's, maar daarvoor moet je bij Esther zijn. Ik zag alleen de bergen.

Na anderhalf uur rijden kwamen we aan in Redlands, waar we onze spullen dumpten in de logeerkamers van de prof en vervolgens direct werden meegenomen de woestijn in, naar het felle zonlicht dat onze biologische klokken ervan moest overtuigen dat het 3 uur 's middags was en geen 12 uur 's nachts.

Het hielp wel, denk ik. De eerste dagen werden we vrij vroeg wakker, maar we moesten sowieso vroeg opstaan omdat we iedere ochtend om 7 uur vertrokken naar de universiteit. En we waren vroeg moe, maar het waren drukke en indrukwekkende dagen. Noem je dat een jetlag? Het viel mij in ieder geval heel erg mee. De omgeving was erg bijzonder. Noem het een slechte voorbereiding, maar ik wist niet dat Riverside in de woestijn lag. Was een mooie verrassing. ;) Tijdens de wandeling zagen we grondeekhoorntjes, uilen en werden we achtervolgd door een red tail hawk. Er zitten ratelslangen (niet gezien, helaas) en verder de bergen in beren (ook niet gezien). De coyotes schijnen overal rond te lopen en huisdieren aan te vallen. Ook niet gezien. Wel stikte het overal van de kolibries, die naar de bloemetjes kwamen vliegen, een slokje nectar namen, achteruit vlogen, om zich heen keken, weer naar voren vlogen, slokje namen, weer naar achter gingen, om zich heen keken en zo doorgingen tot ze genoeg gehad hadden of tot je te dicht in de buurt kwam. 's Ochtends vroeg, als ik om kwart over 6 in m'n korte broek in de tuin zat te ontbijten met warme wafels en heel veel koffie, leken ze dichterbij te komen dan tijdens de rest van de dag. Maar dan had ik natuurlijk geen camera bij me...
De campus van the University of California, Riverside is in één woord: mooi. Het is precies wat ik me altijd voorstelde bij een Amerikaanse campus, maar dan met citrus-, eucalyptus- en palmbomen. En heel veel bloemetjes. En mooie gebouwen. En een hub met allerlei eettentjes. En geldautomaten, een supermarktje en een bell tower. Daar kan Wageningen nog wat van leren. Het was heel leuk om daar rond te lopen (en hamburgers te kopen).

De twee dagen die we op UCR hebben doorgebracht hebben we vooral besteed aan het invullen van formulieren (samen met de andere international scholars, wat professoren en PhD'ers waren), het verzamelen van spullen voor het veldwerk en het lezen van artikelen. Om vier uur werden we weer opgepikt en naar huis gereden, waar er voor ons werd gekookt terwijl wij met onze voeten in het zwembad zaten te knikkebollen. Vrijdagavond kwamen er twee échte Amerikanen eten, die ons misschien hun huis wilden verhuren en ons eerst even wilden keuren. Nadat we ze ervan hadden overtuigd dat we geen feestjes gaan geven ("They don't even drink wine, for God's sake!") kregen we goedkeuring. Dus in november en december zijn we ook onder de pannen.

De volgende ochtend ging de wekker om half vijf en vertrokken we weer naar LAX. We werden gedumpt bij de (verkeerde) terminal, gingen weer door de beveiliging (ditmaal moesten ook de schoenen uit), moesten weer wachten bij de gate en hebben weer bijna 6 uur gevlogen. Hawaï ligt nog zo'n 4000 km bij de westkust van de VS vandaan en we gingen weer 3 uur verder terug de tijd in. Samen met de 9 uur tijdverschil tussen Nederland en Californië maakt dat dat jullie in Nederland 12 uur voorlopen op ons in Hawaï.
Tijdens de vlucht zat ik tussen twee Amerikanen. Het was een redelijk saai vluchtje en ik was erg blij met mijn mp3-speler en e-reader.

Tja. En dan is daar Hawaï! De landing was vrij ruig door de harde wind (vrouw naast me: "This does NOT change my opinion about flying!", ik:"It does change mine..."), maar na vijf vrije vallen en twee achtbaanbochten kwamen we met een harde klap op de grond. En gingen we weer de lucht in. En kwamen we nog een keer neer. Maar dan heb je weer vaste grond onder je voeten en is het snel weer goed. Omdat het een binnenlandse vlucht was hoefden we niet meer door de douane en beveiliging, maar konden we meteen doorlopen naar de bagage. Nog voor we daar waren, zagen we dit:

De groene kleuren waren voor ons na drie dagen in de woestijn een verademing. We hebben een taxi gepakt naar het Waikiki Sunset hotel, hebben allemaal een groot bedrag van onze creditcard laten afschrijven, hebben beloofd de overige paar duizend dollar via de bank te sturen, kregen een sleutel en zijn naar de 19e verdieping gegaan. Het uitzicht vanuit de woonkamer:

En dan pak je de lift naar beneden, loop je 100 meter en dan zie je dit:

Je kunt je dus wel voorstellen dat we gisteren en vandaag niets anders hebben gedaan dan zwemmen en in de zon liggen. Ik heb een grote fout begaan door zo zuinig te doen met de geleende zonnebrand dat ik alleen de witte stukken van mijn lichaam insmeerde en vervolgens mijn oh-zo-bruine armen, schouders, gezicht en nek verbrand heb. Vandaag dus maar even factor 50 gekocht. En een dollar verdiend door hem uit te lenen aan een Amerikaan die de zijne vergeten was ("Can I borrow your sunscreen? Please, take a dollar, I don't mind paying for it."). En ook maar even after sun aangeschaft, want dat ga ik nog hard nodig hebben in dit paradijs. Morgen gaan we naar de universiteit en dan begint de stage officieel. Maar daarover vertel ik later meer. Over een uur gaat de zon onder. Goedemorgen Nederland!

xxx
Emma