Aloha Manoa

Hallo Nederland! Wederom een update vanaf een plakkerig warm tropisch eiland, waar het wederom 30 graden is en waar we wederom moe zijn na een lange dag in de zon.
Gisteren zijn we opgehaald door onze Hawaïaanse begeleider die ons in een grote auto naar de campus van the University of Hawaii, Manoa vervoerde. De campus van UH Manoa is heel anders dan de campus van UC Riverside. Ouder, hier en daar een beetje vervallen, maar ook deze is erg mooi. De helft van de studenten komt uit Azië, wat ongeveer even ver weg ligt als het vaste land van de Verenigde Staten. De kantine verkoopt dan ook gigantisch veel Aziatisch eten. De campus is omringd door de bergen en ligt aan de rand van Honolulu, zo'n 2 mijl van ons hotel (en dus van de zee). UCR is mooier, gelikter, opgeruimder, maar de bomen van UHM.... Kijk zelf maar.

  

 (Een echte baobab! Net als in Le petit prince!)

We zijn het lab van de Hawaïaanse professor ingetrokken, hebben de gigantische backpack met Nederlandse potjes uitgepakt, hebben wat formulieren voor het veldwerk klaargemaakt en zijn gaan wachten tot het vliegtuig landde met daarin onze Californische begeleider. Zodra die er was hebben we nog meer spullen bij elkaar gezocht en hebben we die in zijn huurauto geladen. Hij bleek te hebben gevraagd om een wat grotere auto, zodat we daar met z'n vijven in passen, en heeft een auto gekregen die hij zelf omschreef als 'lijkenwagen' en die de Hawaïaanse prof omschreef als 'gangstercar'.



Met die auto zijn we naar de Costco gereden, omdat Honolulu ontzettend gigantisch verschrikkelijk duur is. We hebben voor de eerste 3 dagen boodschappen gedaan bij de Safeway en in totaal meer dan 130 dollar uitgegeven... En dat is dan 130 dollar voor ingrediënten voor macaroni met een blikje saus, pannenkoeken met syrup en gekookte aardappels met een zakje worteltjes en een stukje varkensvlees... Over een paar weken stuur ik een noodkreet en vraag ik jullie om voedselpakketjes. Anyway! Het idee was om bij de Costco goedkoop in te slaan. Costco is trouwens een combinatie van het zelfbedieningsmagazijn van Ikea en een supermarkt. Groothandel dus, alleen die enkele keer dat ik een Sligro binnen ben geweest, was dat geen magazijn met pallets eten tot aan het plafond (met aparte mensen wiens baan het is om de artikelen op de band aan te schuiven en vanaf de band in je karretje te laden).

We hebben inderdaad flink ingeslagen, op de Amerikaanse manier een groot karretje helemaal volgegooid met gigantische dozen wafels, cornflakes, hamburgers en melk, en grootverpakkingen sla, koekjes, wasmiddel (voor die paar keer dat we de was zullen doen...), brood, kaas en bagels. Leuk shoppen hoor, tot je bij de kassa komt en een bedrag van 350 dollar op de rekening ziet verschijnen. Dat is het enige nadeel aan Hawaï: alles is duur. (Voor jullie thuis schrikken: een deel van die 350 dollar was aan boodschappen voor onze begeleider) Na het shoppen hebben we gekookt en nog even aan het strand gehangen, maar we zijn vroeg naar bed gegaan omdat vanmorgen de wekker weer om zes uur zou gaan. De Californische professor moest zijn auto om half zeven van het parkeerterrein halen, dus kwam hij ons maar om zeven uur ophalen. Ach ja.

Met een auto vol potjes, vlindernetjes, een koelbox met ijs en onze zwemspullen (moest) vertrokken we voor een rondrit over het eiland. We waren op zoek naar vlinders en hun gastheerplanten en kwamen om half acht al langs de baai met koralen. Waarop de professor aan ons vroeg of we nu al wilden zwemmen. Waarop wij, ambitieus als we waren, besloten eerst vlinders te vangen en te gaan zwemmen op het heetst van de dag. Maar jeetje, als ik had geweten dat we op het heetst van de dag aan de andere kant van het eiland waren en de koralen dus aan ons neus voorbij zouden gaan, was ik meteen uitgestapt! Maar goed. We gingen vlinders zoeken aan het strand, maar we konden de juiste planten niet echt vinden omdat het te droog was. We zijn een stukje doorgereden naar een berg met cactussen, maar de vlinders en de eitjes die op de cactusnaalden zouden moeten zitten konden we niet vinden. Wel lekker over brokken vulkanisch gesteente (of iets wat er in ieder geval op leek :)) geklommen om bij de cactussen te komen.

De rondweg over het eiland loopt vlak langs de zee en iedere keer als we een hoek omsloegen zagen we weer een nieuw stukje helder blauwe zee, wit strand en palmbomen. Zo druk als Waikiki Beach bij ons hotel is, zo rustig waren de kleine baaitjes daar. Af en toe zag je mensen surfen of staand op hun surfboard peddelen over de zee, maar meestal zag je niemand. We zijn nog een paar keer gestopt om vlinders en eitjes te verzamelen. We hebben tijgerblauwtjes (Lampides boeticus) gevangen bij een droog strandparkje en hun eitjes verzameld op de kleine takjes klaver die tussen de andere begroeiing zat.

Iedere keer als er mensen langskwamen vroegen ze wat we for God's sake nou weer aan het doen waren. We're catching butterflies! - Oh really? Looks difficult! Good luck! Maar voor de zekerheid hou ik het zinnetje paraat dat het invasive species zijn, not native en in geval van nood kunnen we altijd nog zeggen dat we ze weer vrijlaten na analyse in het lab. Dat laatste is niet helemaal waar, want om de sluipwespen er vanaf te halen is het toch een stuk makkelijker als de vlinders niet wegvliegen als je ze onder de microscoop houdt. De eerste lading vlinders ligt al in de vriezer op het lab. ;) Maar geen zorgen, het zijn geen inheemse soorten!


Een paar mijl verderop hebben we gele bloemetjes verzameld (sorry biologen! ik ga morgen nog maar eens om de naam vragen!) waar wederom eitjes van blauwtjes op zaten, maar deze keer op de bloemhoofdjes in plaats van op de onderkant van de klaverbladeren.

(aangezien de omgeving fotogenieker was dan de bloemetjes en de bezwete lichamen die eitjes zochten)

Daarna zijn we weer doorgereden, naar een mooie baai (weer niemand te zien op een strand van misschien wel een mijl lang) met een grasparkje en wc-gebouwtje. Hier hebben we geluncht en zijn we de zee ingedoken.

Na een paar meter zand ging de bodem over in rotsen. Gewoon duiken en zwemmen, zei onze begeleider. Hij snorkelde rond terwijl wij ons omkleedden en toen hij eruit kwam, vertelde hij ons over de visjes die tussen de rotsen zwommen. Gele visjes met zwarte strepen. Toen ik mijn goedkope duikbrilletje tevoorschijn haalde om ze ook te gaan ontdekken, lachte hij me uit en zei hij dat ik zijn duikbril en snorkel maar moest lenen. Brave leerling die ik ben, heb ik dat natuurlijk gedaan. Het duurde even voor ik de visjes zag (ondanks dat ze geel met zwarte strepen zijn zijn ze goed gecamoufleerd), maar toen ik ze gevonden had ging er een wereld voor me open! Ik zag niet alleen de gestreepte, maar ook een gele met hele rare felle ogen en een donkere langwerpige die een rode gloed kreeg als het licht erop scheen. Ook hier ben ik een slechte bioloog, zou niet eens weten hoe de gestreepte vis heet. Maar ik heb wel meteen vanavond een snorkel gekocht en die stop ik morgen in mijn tas! In de hoop dat we morgen vanuit het lab naar de koraalbaai gaan, maar omdat er maar een bepaald aantal mensen het koraalgebied in mogen, zullen we wel te laat zijn als we onze vangsten van vandaag hebben bewerkt...

Na het snorkelen zijn we doorgereden op zoek naar castor beans, de giftige maar oh-zo-mooie gestreepte wonderbonen, die als onkruid langs de weg groeien en waar een bepaalde mot haar eieren op legt. Geen eieren gevonden en ook geen rijpe bonen gezien. Op de laatste plek waar we vandaag zijn geweest hebben we weer eieren van bloemhoofdjes verzameld, ik weet niet van welke vlinder (waarschijnlijk weer het blauwtje) en ik weet niet van welke plant (een brassicacae met gele of donkerpaarse bloemen? oh foei Emma!), maar ik heb héél veel eieren! Die hebben we allemaal gedumpt in de koelbox (eieren) en vriezer (vlinders) en daar gaan we morgen mee verder. De eieren kweken we op om te zien of er sluipwespen of rupsen uit komen. In de bakjes van de vlinders gaan we op zoek naar sluipwespen om te bekijken hoe hoog het meeliftpercentage is. Daar ben ik erg benieuwd naar, want ik kan me niet voorstellen dat de sluipwespen er niet zijn afgevallen tijdens onze vangsten. Maar goed, dat zien we morgen. Ik heb daarnet dus even een snorkel gekocht en meteen maar even uitgeprobeerd in de zee van Waikiki beach, maar in het donker zie je niet zoveel onder water (de zon gaat hier om zeven uur onder, heel vervelend) en sowieso zit er weinig binnen de omheining van ons stukje zee (nee, maak je maar niet ongerust, ik ga niet in het donker in open zee zwemmen) wat al niet is weggevangen door mannen met speelgoedhengeltjes. Anyway! That's it! Ik ga slapen, dus goedemorgen Nederland!

xxx
Emma