Las Vegas!

Hallo Nederlanders! Groeten uit een ratloos huis in Riverside, waar ik dit schreef, en groeten uit het quarantainegebouw van de universiteit waar ik dit online gooi omdat de bieb dicht is (kerstviering...?) en we thuis nog steeds geen internet hebben. Sinds onze rattenvangst maandagavond hebben we geen nieuwe keutels of vraatsporen meer gevonden. Het is misschien nog een beetje te vroeg om te juichen, maar we denken dat Het Kreng in zijn eentje ons huishouden op zijn kop zette en dat we met zijn dood al onze problemen hebben opgelost. We zijn verder druk bezig met het afronden van onze stage: we hebben nog één week op het lab van UCR Entomology te gaan en balen als een stekker, want we komen er maar niet achter welke soorten wespen we gevonden hebben op Hawaï. We hebben waarschijnlijk de wespen niet goed geplet en daardoor het DNA niet uit hun lichamen gekregen en tegelijkertijd lijken de primers van de PCR (die gemaakt zijn voor de wespen van Kauai, Hawaï) niet te hechten op de DNA-volgordes van de wespen van Oahu, wat verklaart waarom we maar geen resultaten krijgen. Balen dus, want voor het verslag dat we proberen te schrijven is het wel fijn dat we op zijn minst weten welke soorten we gevonden hebben op ons eilandje. We werken in ieder geval hard door en proberen zo ver mogelijk te komen met het verslag voordat we op ons weekje vakantie gaan en daarna weer hard aan de slag moeten in het koude Wageningen. Tja, nog maar een paar weekjes dus…

Over naar de vakantieverhalen? Afgelopen weekend zijn we naar Las Vegas geweest, ook wel bekend als Sin City. De stad waar je op iedere hoek van de straat kunt trouwen, waar je door de pokertafels het casino niet meer kan zien en waar alle geweldige shows tot in de eeuwigheid draaien. We boekten een kamer in het Stratosphere Hotel/Casino, een Euromast-achtige toren met helemaal bovenaan drie attracties, een winkel en een bar. We wilden er sowieso in om een mooi uitzicht te hebben over de stad en door een kamer te huren bespaarden we de toegangsprijs van 16 dollar per persoon. We reserveerden een auto in de intermediate-klasse zodat we comfortabel de lange rit zouden kunnen maken, maar kregen een Dodge Journey, een auto van een klasse groter waarin we met 8 personen naar Las Vegas hadden kunnen rijden. Na drie maanden VS hebben we nu rijervaring opgedaan in een Dodge Caravan, een Dodge Avenger, een Ford Focus, een Chevrolet Aveo en de Dodge Journey. De Chevrolet was trouwens bagger, erg traag met het optrekken. Ik moest van Esther oefenen met automerken (ik ben erg goed in grijze auto’s Mustang noemen en herken inmiddels het plaatje van Honda en Toyota), dus ben ik maar gaan onthouden waarin ik gereden heb. Anyway, een Dodge Journey dus. We waren erg blij dat we een minivan kregen voor de prijs van een stationcar en zijn tot op het moment dat we het ding moesten terugbrengen nieuwe knopjes blijven ontdekken. Naar Las Vegas rijden was een eitje: het was wachten tot de Tomtom zei dat we nu 220 mijl rechtdoor moesten, de cruise control vastzetten op 70 mijl per uur, het stuur recht houden en proberen wakker te blijven. Het was voor mij de eerste keer dat ik met cruise control reed, waardoor ik in het begin het idee had dat ik niet zelf aan het rijden was. Het is erg vreemd om een berg af te rijden en de auto onder je automatisch te voelen remmen. Of een berg op te gaan en te merken hoe de auto schakelt en gas geeft zonder dat je ook maar in de buurt van het gaspedaal komt. De techniek van tegenwoordig! Verder was het rijden oersaai: 220 mijl rechtdoor is in de woestijn ook écht rechtdoor. Ik kan me niet herinneren tijdens dat eind rijden een bocht tegengekomen te zijn. Het enige wat er te doen was, was het stuur recht houden en automerkjes opsommen voor Esther. En tanken, want onze luxe gratis klasseupdate bleek behoorlijk vele benzine te slurpen. Nog bedankt trouwens, Enterprise Rent-a-car. ;)

Na een ruime 3 uur rijden (wat toch een stuk minder was dan Google Maps voor ons had uitgerekend) verlieten we Californië en kwamen we aan in Las Vegas, Nevada. We reden nog even rond, stopten bij een Starbucks (waar ik een halve liter koffie tankte voor iets meer dan 2 dollar) en gingen toen door naar ons hotel. 

Om bij het hotel te komen moesten we door het casino. Daar liepen we dus, duf van het rijden en vroege opstaan met al onze weekendspullen langs de fruitautomaten en pokeraars, dwars door het casino tot we ergens weggemoffeld in een hoekje de receptie van het hotel vonden. Welcome in Vegas! Om in de stemming te komen schoof ik een dollar in een fruitautomaat, die ik in één keer kwijt was toen ik op een knopje drukte en drie verschillende plaatjes op het scherm zag verschijnen. Balend dat ik mijn dollar kwijt was (er kwam niet eens een stuiterbal of snoepje uit) beëindigde ik daarmee mijn gokcarrière.

De kamer bleek op de 12^e verdieping te zijn en de bedden zagen er ongelooflijk comfortabel uit (zeker voor iemand die nu al meer dan een maand op een combinatie van bankkussens, handdoeken en een oud dekbed slaapt), maar we haastten ons snel naar de toren zodat we zowel in het licht als in het donker een mooi uitzicht over de stad hadden.

Een snelle lift (volgens het mannetje in de lift de snelste van de wereld, maar dat moeten we nog even checken) bracht ons in een halve minuut meer dan 100 verdiepingen omhoog. We keken naar het uitzicht, liepen rondje na rondje terwijl de zon langzaam onderging, de lucht verkleurde en de miljoenen lichtjes van Las Vegas langzaam aangingen. De attracties waren stuk voor stuk simpele dingen die hun fear factor voornamelijk uit de grote hoogte moesten halen. Wel gaaf hoor, een vrije val of karretje dat net doet alsof hij je over de rand van de toren gooit, maar voor 10 euro per stuk keek ik net zo lief hoe anderen erin gingen. 

Toen de zon eenmaal onder was, de maan boven de horizon kwam en wij de foto’s vanuit alle mogelijke hoeken en uitzichtpunten genomen hadden, gingen we weer naar beneden. Alle bezienswaardigheden in Vegas liggen aan ‘The Strip’, de Las Vegas Boulevard die kilometers lang doorloopt met casino’s, hotels en theaters. De Stratosphere-toren ligt aan The Strip, maar behoorlijk in het begin, dus namen we de bus naar het achterste einde van het interessante gedeelte van The Strip en besloten terug te lopen richting ons hotel.

Zo liepen we dus vanaf het Luxor, compleet met piramidevormig hotel en sphinx, naar het MGM, waar we gehoord hadden dat ze leeuwen hadden. De leeuwen bleken na 7 uur ’s avonds in hun nachtverblijf te zitten, maar toen we in het casino rondliepen kregen we wel polsbandjes waarmee we gratis de nachtclub in konden en ook nog eens onbeperkt gratis vodka zouden krijgen. Ik heb maar niet gezegd hoe smerig ik vodka vind en nam het polsbandje en de kaartjes waarmee we met korting mannen (welke mannen?) met ons mee konden nemen maar aan.

We liepen door, langs New York, New York met Vrijheidsbeeld en achtbaan. Langs Excalibur, wat een gigantisch speelgoedkasteeltje was. Langs Paris, inclusief Eiffeltoren en Arc de Triomphe, langs een Disneylandachtige watershow, langs Romeinse fonteinen bij Ceasar’s Palace en kanaaltjes met gondels bij het Venetian. Bizar, bizar, bizar. 

Vier meiden in Las Vegas. Man, wat wilden we graag naar de Chippendales! Maar we besloten dat we liever over The Strip liepen. Misschien een ander keertje......?

Cowboys in het MGM. Er was een of andere kalfjesvangwedstrijd op tv.

Ja, dat is ook Las Vegas. De seksreclames worden zo in je handen gedrukt, of je nu een man of een vrouw bent.

Omdat er zoveel te zien was deden we er de hele avond over om terug te lopen naar ons hotel. Esther en ik ploften bekaf neer op onze heerlijke bedden en weigerden er nog af te komen, Arisca en Francine doken het casino in om de pennyslots uit te testen. Arisca won de jackpot, wat ik heel stoer vond tot ze vertelde dat de jackpot 2 dollar en 5 cent was, waardoor ze uiteindelijk nog steeds 3 dollar verlies had. Francine had het nog bonter weten te maken door met een voucher van 1 cent terug te komen. Allebei bewaarden ze liever hun bonnetjes als souvenir dan dat ze het geld gingen innen, waardoor we allemaal ons ingezette geld kwijt waren. Niets voor ons dus, gokken.

We gunden ons de luxe van uitslapen, wat we sinds Hawaï niet meer gedaan hadden, en stonden om half negen de volgende ochtend op. We pakten onze spullen, checkten uit, verlieten het hotel door weer met onze rotzooi door het casino te banjeren en stuurden de minivan nog verder de woestijn in, naar de Hoover Dam, een uurtje verder op de grens tussen Nevada en Arizona. Vanaf de Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge, 579 meter lang en 270 boven de Colorado River, hadden we een prachtig uitzicht over de gigantische dam die de Colorado River in bedwang houdt. Francine wil altijd heel graag van haar dollarcentjes af, dus die gooiden we vanaf de brug in de rivier.

 De grens!

Vervolgens reden we met de auto over de Hoover Dam, parkeerden hem en liepen er nog een keer overheen. De dam was gigantisch, het was nauwelijks te bevatten hoe die zo’n gigantische hoeveelheid water weet tegen te houden. En vanaf de dam hadden we juist weer een mooi uitzicht over de Memorial Bridge, ideaal! 

 Onze slurper!

 

Het laatste uitstapje van ons weekend was naar een uitzichtpuntje, waar we niet alleen uitkeken over het door de Hoover Dam gevulde meer, maar ook allemaal schattige chipmunks zagen scharrelen. Net eekhoorntjes, maar toch ook weer niet. Dat hield ons nog even bezig en toen was het toch echt tijd om aan de rit naar huis te beginnen, zodat we ruim op tijd thuis waren om bij te slapen en de volgende ochtend dusdanig fris op het lab konden verschijnen dat de mensen daar (in het bijzonder de professor natuurlijk ;)) ons zouden geloven als we vertelden dat we ons als brave Hollandse meisjes gedragen hebben in Las Vegas. Want dat hebben we gedaan, echt waar!

 

Tot zover ons weekend. We moeten nog even kijken wat we dit weekend gaan doen. Misschien een dagje Universal Studios, aangezien we toch dat jaarabonnement hebben. Geen heel erg wilde plannen in ieder geval. ;) Bye!