Zwemmen met schildpadden :3

Aloha Nederland! Ik heb niet zoveel foto's om te delen, deze keer (hoewel toch meer dan ik van plan was), maar wel allemaal mooie verhalen. Allereerst even een update van onze wespenfabriek, aangezien mijn vorige blog blijkbaar erg depressief klonk...? Ik kan het nog depressiever laten klinken, door te zeggen dat we anderhalve maand werk kwijt zijn! Maar dan moet ik het meteen even nuanceren, want zo erg was het ook weer niet. De bestelde Ephestia-eieren waren vertraagd, mailde onze Hawaïaanse begeleider ons vorige week donderdag. Onze Californische begeleider mailde daarop dat we een spoedreddingsactie moesten uitvoeren om ervoor te zorgen dat we de wespen konden doorkweken (lees: nieuwe eieren geven en ze daar hun eigen eieren in te laten leggen) voordat ze allemaal dood zouden zijn en dat we ze maar meteen moesten opsturen naar Riverside. Hierop mailde de eerste weer dat dat dan op vrijdagochtend moest gebeuren. De tweede mailde dat we dan de 1-werkdagservice van FedEx moesten gebruiken, dan zou het hele gebeuren op maandagochtend in Californië zijn. Wij lazen alle mailtjes, schrokken ons kapot, hebben al onze buisjes met wespen bij elkaar geraapt, ze in zakken gestopt, die op een blok ijs in een piepschuimdoos gestopt, vergunning erop geplakt, dit in een kartonnen doos gedaan en afgeleverd bij de postkamer. Een uur later werd het opgehaald door FedEx.
Drie uur daarna mailde onze Hawaïaanse begeleider dat de eieren die dag nog zouden worden afgeleverd in het lab. -,-" Tegen de tijd dat ze binnen waren zat ons eibehoevende pakketje waarschijnlijk al in zo'n mooi FedEx-vliegtuig boven de Grote Oceaan. Afgelopen dinsdag mailde de Californische professor ons een mooi excelbestand waarin we konden lezen welke lijnen het overleefd hadden, niet heel erg veel. En welke hij meteen in de alcohol had gegooid. Dag wespen! Maar geen nood, wij zijn inmiddels weer lekker overnieuw begonnen. De data die we echt nodig hebben, is de data die we hebben: hoeveel vlindereieren geparasiteerd waren en hoeveel niet. Hoeveel wespen eruit kwamen en van welk geslacht die waren. We hebben geen levende wespen nodig om hun soort te bepalen. Ook ben ik halve dagen bezig met het verzamelen van de resultaten van mijn eigen onderzoekje. Klaagde ik eerst dat ik niet genoeg data zou hebben en delen overnieuw moest doen, nu moet ik daar niet aan denken omdat ik iedere dag ontzettend lang bezig ben met het tellen van mannetjes en vrouwtjes in plastic buisjes en hoofdpijn krijg van het turen door en scherpstellen van de microscoop. Ik kan nog niet veel zeggen over wat eruit komt, omdat ze niet allemaal doen wat ik wil dat ze doen en ik de resultaten nog moet invoeren in excel, maar ik heb in ieder geval veel data om te bediscussiëren. :)

Dan nog maar wat foto's van onze mooie Monarchs:

 Whoop whoop, vlinderseks! Hopelijk krijgen we snel nieuwe Monarcheitjes!

Onze laatste twee weken Hawaï zijn inmiddels ingegaan en we hebben besloten alle veldlocaties in ieder geval nog één keer af te gaan. Maandag zijn we naar de locaties gegaan waar we altijd de meeste blauwtjes vonden, en de meeste sluipwespen. De beste locatie was de vorige keer dat we er waren omgeploegd en maandag bleek dat ze er nog een paar keer overheen waren gegaan, maar we vonden er alsnog genoeg eitjes. Vervolgens heb ik de meiden naar het Haleiwa Beach Park gereden, zogenaamd om te lunchen, maar stiekem om nog een keertje naar de zeeschildpadden te gaan. We hadden onze zwemspullen bij ons, inclusief snorkel, zodat we konden doen wat we al weken willen doen: zwemmen met de zeeschildpadden. Het strand was nog steeds verlaten, bizar gewoon! Het stikt er van de zeeschildpadden en geen toerist te zien. In Waikiki kun je uitjes boeken waarbij je een eind gaat varen om misschien zeeschildpadden of dolfijnen te zien, terwijl je alleen je auto hoeft te parkeren bij de noordkust en je ze zowat kunt aanraken. Gratis. Voor niets. Zonder beperkingen, behalve die van de wet. Wauw. We hebben ons snel omgekleed en zijn het water ingelopen. We volgden groepjes mensen op het strand die foto's stonden te maken van de schildpadden om erachter te komen waar ze ongeveer zaten. Snorkelden er naartoe. En stonden versteld. De mensen boven water zien alleen af en toe een klein kopje boven komen om lucht te happen. Wij zagen wat er allemaal nog onder water steekt. Gigantische beesten, die rustig over de bodem scharrelden en hier en daar hapjes namen van de rotsen. Op het strand stonden bordjes met waarschuwingen voor scherp koraal. Vast om zwemmers te ontmoedigen, want wij hebben niets scherps gezien (ik heb het al weken geleden afgeleerd om mijn voeten neer te willen zetten sinds ik de zee-egels en murenes gezien heb). We waren de enigen die zwommen. Maar jemig, we komen nog een keer terug! Wat is het verschrikkelijk prachtig om een zeeschildpad te zien zwemmen! Ze vliegen door het water, traag bewegend met hun poten, alsof het geen moeite kost om vooruit te komen met hun zware lichaam. Ik had meer moeite om me niet door de golven te laten wegduwen dan de schildpadden. En zolang je niet teveel bewoog konden we ontzettend dichtbij komen, tot op een meter afstand als je helemaal stil lag. Ik zag een paartje langsvliegen, af en toe stoppend om te grazen. Ik heb zeker een kwartier een gigantisch beest gevolgd, die absoluut niet bang voor mij was (maar ik wel een beetje voor hem). Dat beest was anderhalve meter lang als hij zijn nek uitstak en ontzettend breed en vast heel oud en zwaar. Gigantisch beest, bijna zo lang als ik, traag grazend aan de waterplanten, een schild bedekt met algen en ik kon hem zowat aanraken. (Niet geprobeerd, ik hou me tegenwoordig aan de wet. ;)) Prachtig. Absoluut het mooiste wat ik hier gezien heb, misschien wel het mooiste wat ik ooit gezien heb. Mocht je ooit de kans krijgen om naar Hawaï te gaan: doe dit! Koop een snorkel, huur een auto of pak de bus naar Haleiwa. Negeer het zogenaamd historische surfplaatsje en ga naar het verlaten strandparkje. Kleed je om in het toiletgebouw, zet die duikbril op en loop het water in. Wauw, wauw, wauw.  Ik denk dat ik mijn punt wel gemaakt heb. ;)


Vervolgens ben ik doorgereden naar het volgende verlaten landbouwveldje waar we wat eitjes gezocht hebben en daarna zijn we weer naar het lab gegaan. Hier heb ik een prachtige parkeermanoevre gemaakt waar ik verder niet over wil uitweiden, maar wil wel even melden dat beide auto's geen schade hebben ongeacht wat Esther zegt (en damn waarom heeft mijn rijinstructeur mij nooit leren fileparkeren?!). Nee, serieus, het was hilarisch om de gezichten van de meiden te zien en maak je geen zorgen, mam, alles ging goed, geen krasje te zien. :D

 
Die avond hebben we een pastasalade gemaakt en op het terras van het hotel opgegeten en uiteindelijk de dag afgesloten in Yogurtland, waar we alle mogelijke smaken ijs in Hello Kitty-bakjes tapten, uit de muur, en ik tot de conclusie te kwam dat cakedeeg en cheesecake niet zo lekker is, maar Dutch chocolate des te beter. Ze wisselen regelmatig van smaakjes en ik geloof dat ik naar de Yogurtland op de campus moet voor het granenkoekjessmaakje, maar dan komt nog wel. Tijd zat!

De dag erna zijn Esther en ik 's ochtends naar de campus gelopen. Om niet helemaal in januari als een dikke, vette Amerikaan thuis te komen. Het is best nog een eind lopen, 50 minuten in ons Hollandse tempo, iets meer als we het wat rustiger aandoen om niet helemaal bezweet en rood aan het labwerk te moeten beginnen. We kwamen behoorlijk warm en dorstig op de campus aan en besloten te kijken of er koffie was. En, mutsen die we zijn, in plaats van voor de Starbucks te kiezen, vroegen we om campushuismerkijskoffie. De grootste fout tot nu toe, want ijskoffie is hier gewoon koude koffie met ijsklontjes! Geverdemme! Bij ieder slokje vertrok mijn gezicht van de bittere nasmaak en kreeg ik de neiging om de binnenkant van mijn mond aan het tapijt af te vegen. Anyway... we hadden beter moeten weten, want de keer dat we ijsthee bestelden in de IHOP kregen we ook koude, bittere thee met ijsklontjes, waar we zelf maar suiker bij gooiden om het nog een beetje drinkbaar te krijgen. We hebben hetzelfde gedaan met de koffie, maar het bleef vies.

Volgende keer hete Starbucks. De rest van de dag hebben we doorgebracht op het lab, waar Arisca me hielp met het tellen van de mannetjes en vrouwtjes van m'n Tiny Male-nageslacht en we tot half zes bezig waren met het uitpluizen van in het veld gevonden bloemhoofdjes op zoek naar vlindereitjes, om die met een druppel honing in buisjes te stoppen (de buisjes zijn er trouwens weer, meegenomen van Riverside via Colorado naar Honolulu door onze begeleiders). En daarna heb ik pannenkoeken voor de meiden gebakken, aangezien Esther elke week pannenkoeken eist en het zo sneu is om haar iedere dag teleur te stellen met aardappelen en sla. En een beetje omdat ik ervan geniet om mijn vingers te branden aan de koekenpan terwijl ik een zo groot mogelijke puinzooi creëer voor degene die zal moeten gaan afwassen.

De volgende dag, da's dan woensdag, zijn we de oostkust afgegaan, op zoek naar nog meer blauwtjes en -eieren.

Zo schattig!

 Het leven van een Trichogramma, geschreven op vers gevangen vlinders.

Terug op de plek met de gigantische golven, waar we nóóit meer zullen zwemmen.

 Maar wel erg indrukwekkend!

Het groene plekje links is waar we wat eieren vinden. Niet bijzonder veel, maar genoeg om er meerdere keren terug te komen.

 Dit is the blowhole, een gat in de rotsen waar door de golven waterdamp omhoog wordt gespoten. Soms.

En terug in Waikiki, waar de zon iedere avond opnieuw ondergaat.

Verder terug in de tijd... Ik moet even nadenken wanneer ik mijn vorige blog had geplaatst, maar volgens mij heb ik niet geschreven over onze avonturen tijdens de talentenjacht van de universiteit, Manoa's Got Talent. We wilden het studentenleven hier in Hawaï wel eens meemaken, aangezien we alleen maar tussen de oude mensen zitten op het lab en niets anders doen dan werken. Ik had gedacht wel meer studenten tegen te komen op het lab, maar dat viel nogal tegen. Waar ze zijn weet ik niet, maar ik ben blij dat de meiden met me mee zijn. Anders had ik een saaie tijd gehad op het lab, waar we op dagen van topdrukte misschien drie verschillende mensen spreken. Kortom... We hadden behoefte aan mensen van onze eigen leeftijd en trokken 's avonds naar de campus voor een talentenjacht. Het begon om 7 uur 's avonds en toen we om half acht binnen liepen in de felverlichte zaal, waar 200 paarse stoeltjes stonden waarvan er hooguit 50 bezet waren, dachten we binnen te lopen in een standaard Amerikaanse high school-film, waar de optredende leerlingen zich belachelijk maken en het publiek in de halflege zaal popcorn gooit en hardop zit te lachen. Wij kwamen dus binnen in een halflege, tl-verlichte zaal, waar een crew van 10 studenten bezig was om een microfoon aan te sluiten terwijl het publiek hardop zat te praten en te lachen en een andere student grapjes in de microfoon maakte om de tijd te doden. Na tien ongemakkelijke minuten waarin wij ons afvroegen waar we nu weer terecht gekomen waren, begon een meisje piano te spelen en te zingen, maar door de slechte kwaliteit van het geluid (ondanks de grote groep amateurtechnici) bleef het vrij ongemakkelijk en waren wij het publiek dat hardop zat te lachen. De rest van de groep hield zich vrij netjes, moet ik zeggen. Later kwamen we erachter dat we gratis popcorn konden krijgen, waar we als uitgehongerde, Hollandse blikvoereters goed gebruik van hebben gemaakt. Naarmate de avond vorderde werden de acts beter en werd de zaal steeds voller en het publiek steeds enthousiaster. De pauzes tussen de optredens werden opgevuld met praatjes en wedstrijdjes om waterflesjes (een ontzettend dik meisje bleek een split tot op de grond te kunnen doen, een jongen dook met een gigantische vaart over een stoel heen... allemaal om een flesje water) en interviews met de juryleden. Er werd het hardst gejuicht om een jongen met een accordeon, die ontzettend goed was en een hele show wist te maken van zijn soundcheck. Verder waren er veel mensen die zongen en muziek maakten, er was een knul die rapte, een jongleur (die er een prachtige show van maakte en uiteindelijk ook won) en de beste verrassing van allemaal: onze Paul. De knul die Arisca en mij onze ukulele's verkocht had. We zaten al te wachten op iemand met een ukulele, het blijft immers Hawaï waar we zijn, en toen er eindelijk iemand kwam met zo'n ding, kreeg ik de opmerking "kijk Emma, daar is je ukulele-Chinees" te horen. Esther en Francine waren er niet bij toen wij onze ukuleles kochten, dus zij wisten alleen maar dat Paul een Chinese student was met een ukulele. En nadat ik de Chinees die klaar stond om het podium op te gaan vijf minuten bestudeerd had, kwam ik tot de conclusie dat het inderdaad onze Chinees was. Hij speelde een toffe uitvoering van While my guitar gently weeps, maar de Hawaïaanse studenten hadden vast wel genoeg van al die ukuleles op het eiland en waren niet zo enthousiast als wij. De rest van de avond zat Paul met z'n telefoon te spelen en na de prijsuitreiking (hij won niet) was hij meteen weg, dus we hebben hem niet meer kunnen spreken. Om tien uur was de talentenjacht in één klap voorbij toen in een minuut tijd de winnaars bekend werden gemaakt, waardoor we netjes de bus van vijf over tien konden halen. Twee haltes verderop stapte er een enorme groep dronken jongeren in. Ze zagen er nog niet uit als 21 en blijkbaar is de tactiek hier om je dan thuis klem te zuipen en stomdronken om 10 uur naar de kroeg te gaan en daar cola te drinken...? Werkt dus prima, zo'n leeftijdsgrens van 21. We lachten om hun idiote gedrag en waren blij toen de sneue groep halverwege Waikiki uitstapte en wij in alle rust door konden reizen naar ons hotel.

Het weekend zelf was niet heel interessant. We hebben vrijwel alles van ons to do-lijstje afgewerkt. Ik wil nog naar the Haunted Lagoon en eigenlijk naar de vulkanen op the Big Island, maar dat laatste gaat niet lukken. We moeten ervoor met het vliegtuig en dan moet je weer taxi's en een hotel regelen en het is alleen maar lastig en we hebben er toch geen tijd voor. Reden om een keer terug te komen. We hebben zaterdag dus lekker lui gezwommen aan het strand bij ons hotel en kwamen erachter dat ze 's avonds in het kader van het Hawaiian International Film Festival films zouden laten zien op het strand. Ze waren de stellages aan het neerzetten en de muziek aan het testen toen wij er zwommen. Die avond hebben we eten gehaald bij de Burger King, een large menu deze keer, omdat Arisca zei dat je dan tijdens de film ook nog drinken had en Esther zei dat ze honger had en ik dacht, 'ach, die dollar extra', en dit meegenomen naar het strand.

Het was wel érg veel drinken, zeker een liter (en dat is veel te veel), en erg veel eten ook, maar ach, voor die dollar... Toen de zon onder was begon de eerste film, een documentaire over kinderen met diabetes in Congo. Erg bijzonder!

Vervolgens kwam er een documentaire over een Hawaïaans ukulelebedrijf, maar dat ging nergens over en na die liters frisdrank moesten we zo nodig plassen dat we naar huis zijn gerend.

Zondag zijn Arisca en ik 's ochtends naar het lab geweest en 's middags zijn wij met Esther naar de Walmart geweest, een grote, tja... supermarkt? Ze hebben er alles, dus je zou het ook een warenhuis kunnen noemen. Ik heb er nogal verdwaald en als een zombie rondgelopen terwijl ik continu Esther en Arisca kwijt was, die zeer gericht aan het shoppen waren om schoenendozen te vullen met cadeautjes voor kindjes in Afrika-of-waar-dan-ook (Operation Christmas Child). Het verbaasde me nogal wat ze allemaal verkochten in die winkel. Als ik niet alles in mijn koffer zou moeten proppen om het in Nederland te krijgen had ik vast erg veel gekocht. En toen was het weekend voorbij en zijn we dus met de zeeschildpadden gaan zwemmen (om de chronologische volgorde maar even aan te houden). Volgend weekend wordt ook gaaf. Zaterdag gaan we zeilen met vrienden van een Colombiaanse vrouw die ook in ons lab werkt. We hebben om half twee afgesproken en varen rondom Waikiki terwijl de zon zachtjes ondergaat en wij aan boord eten. Gaat leuk worden! De week erna gaan we met dezelfde vrouw en andere vrienden van haar kamperen op een militair privéstrand aan de oostkust. Volgens mijn Hawaï-gidsje zou dat één van de mooiste stranden van het eiland moeten zijn, met mijlen witte zandstranden en palmbomen. Dat gaat helemaal geweldig worden! Het is een beetje vreemd om zomaar op pad te gaan met mensen die we eigenlijk niet zo goed kennen, maar aan de andere kant: als we het niet doen, ontmoeten we ook niemand en zitten we alleen maar in Waikiki aan het strand te hangen. Maar hierover blog ik uiteraard volgende week en de week erna meer. Dan is het nu tijd voor de filmmarathon van the 13 nights of Halloween op ABC Family. Goedemorgen Nederland!

Kweekfrustratie!

Aloha Nederland! Ik zie dat het alweer een hele tijd geleden is dat ik wat van me heb laten horen, dus zal ik jullie maar weer eens verblijden met een update uit paradijselijk Hawaï. Ik zal beginnen met het typwerk en daarna weer een berg foto's posten. 't Wordt weer een lange! Have fun!

Een week na het openen van de champagne om onze mooie stageresultaten te vieren, stortte de boel in. We geloven dat onze begeleiders niet echt geloven dat wij zoveel vlindereieren en wespen vinden, met als gevolg dat we nu zonder buisjes zitten om de eitjes in op te kweken en al meer dan een week geen Ephestia-eieren meer hebben en daardoor onze wespenkweek stop hebben moeten zetten. In het geval van de eieren is het erg zuur, aangezien we vorige week zaterdag opmerkten dat we nieuwe nodig hadden, dit op maandag meteen doorgaven met de boodschap dat we nog voor drie dagen eieren hadden om de kweek te doen. En op woensdag komt onze Hawaïaanse begeleider naar me toe met de boodschap "I should really order you some new eggs, you're using them at an incredible rate." Waarop ik zei dat we nog voor één dag eieren hadden. Waarop hij zei dat als hij ze nu meteen bestelde, ze er over een week wel zouden zijn. Thanks. Toen we dit naar onze Californische begeleider mailden, mailde hij dat hij nog wel wat eieren had liggen, maar dat hij een vergunning nodig had om die op te sturen. Waarop mr. Hawaï hem ging mailen om te zeggen dat er geen vergunning nodig was, aangezien de eieren bestraald en dus dood waren. Hij zei dat we de eieren maandag wel zouden moeten krijgen. Nooit aangekomen. En de lading die hij zelf had besteld zou gisteren moeten aankomen. Ook nog niet gezien. Ik heb mijn mooie Tiny Male-experiment moeten afbreken, we hebben onze Wolbachia-besmette lijnen niet kunnen doorkweken en ook de nieuw uitgekomen wespen kunnen we niet doorkweken. We proberen de wespen in leven te houden met een druppeltje honing en veel liefde. Ondertussen staan er meer dan honderd buisjes te wachten op nieuwe eikaarten (stukjes post-it die we in de Ephestia-eieren hebben gedoopt). Veel zijn er al gesneuveld. Het frustrerende is dat onze mooie resultaten nu min of meer in de soep lopen, terwijl wij daar niets aan kunnen doen. Wij werken hartstikke hard en al ons werk sterft uit door een gebrek aan vlindereitjes. Zucht! Nou ja, niets aan te doen. We kunnen wel iedere dag een uurtje eerder naar huis omdat we de kweek niet kunnen doen. :)
Het geval van de buisjes is iets minder dramatisch. Als we geen buisjes meer hebben (gisteren), stappen we over op gelcapsules, die ook worden gebruikt voor medicijnen. Wij stoppen er een vlindereitje en een druppeltje honing in en proberen onze handen zo droog mogelijk te houden, want als we te veel zweten lossen de capsules op. Da's ongemakkelijkheid #1. Nummer 2 is de Hawaïaanse kakkerlakkenpopulatie.

Ze vreten gaatjes in onze mooie capsules, waardoor we onze codering niet meer kunnen lezen en de data waardeloos is, of erger: waardoor we de eitjes kwijtraken en überhaupt geen data hebben. Plus dat we veel wespen kwijtraken of vermoorden als we ze van de weke capsule over willen zetten naar een buisje om ze in door te kweken. Drama. We hopen begin volgende week op meer buisjes...

Tijd voor iets leuker nieuws! De Maile Pilau hornworm is uitgekomen! Hij ziet eruit als een camouflagestraaljager.

Maar we gaan er niets mee doen. :) We hebben ook al een monarch in de vlindertent zitten, ook zelf opgekweekt, en we vonden op een dag een blauwtje in onze papieren kweekbekers. Daar heb ik geen foto's van. Wel heb ik foto's van een andere grappige ontdekking onder de microscoop.
Ik weet niet meer of ik het al verteld had, maar we proberen vlinders te vangen om te kijken of er toevallig sluipwespen op meeliften. We rennen als gekken achter vlinders aan, wachten met een potje tot ze eindelijk gaan zitten en vangen ze dan als ze weer opvliegen. We hebben wel een paar wespen gevangen, op die manier. Een paar. Vandaag ging ik potjes van twee dagen geleden controleren en vond iets heel anders aan het meeliften op een vlinder.

 Mieren!

 Een kop.

En een heel beest! Grappig! Leuk ook dat ze na twee dagen in de vriezer nog steeds de vlinderpootjes vastgebeten hebben.

Tot zover de labupdate. Over naar het jaloersmakende gedeelte van de blog. Om te compenseren voor de dag dat ik doorgewerkt had toen de meiden naar Pearl Harbor gingen en de keer dat Arisca haar hele weekend op het lab doorbracht, mochten wij een doordeweeks dagje vrij nemen om te gaan snorkelen in Hanauma Bay.

Yup, that's Hanauma Bay! Prachtige locatie, een beschutte baai met mooie zandstranden en palmbomen. Dé snorkellocatie van Oahu. We betaalden $7,50 om binnen te komen en moesten eerst een video bekijken voor we naar beneden mochten. Er is ons uitvoerig verteld dat we niet op het koraal mochten gaan staan, de vissen niet mochten voeren en absoluut niets mochten aanraken. Ga niet alleen snorkelen en houd je buddy altijd in het zicht. En de lifeguards raadden af om het binnenste rif uit te gaan vanwege de sterke stroming en harde wind, "it's easy to get out of the inner reaf, but very difficult to get back in." Voor de verandering hebben we naar de adviezen geluisterd en zijn braaf tussen de andere zwemmers gebleven, altijd vlak bij elkaar. Arisca had een onderwaterwegwerpcameraatje gekocht en ik zwom heen en weer op zoek naar mooie vissen voor op de foto. Arisca vond een octopus, slapend in een gat in een rots. Ik vond een whitemouth moray eel, een griezelige murene met een witte bek, en de zeldzame lagoon humuhumunukunukuapua'a. Ik schrok me kapot van een gigantische regenboogkleurige jack, zeker 1,5 meter lang, die rustig van de stenen aan het grazen was maar waar ik hard voor wegzwom omdat hij me simpelweg te groot was. Ik zag een platvisje in het zand, mooie felgele butterfly fish en een school cornetfish, niet veel meer dan een stokje met oogjes.




Zomaar een greep uit de mooie vissen die we gezien hebben. :3 We hebben nog veel meer gezien, maar ik wist van niet alles de naam en dat zoekt zo lastig op Wikipedia.

Hmm... Verder zijn Francine en ik deze week met een Nepalese PhD'er naar een experimental farm van de universiteit gegaan, net over de bergen heen. Wij moesten nog op zoek naar eieren van de banana skipper, een mot die haar eieren op bananenbladeren legt. Hij moest maïs zaaien. Het was een beetje vreemd om als twee kleine, witte, Nederlandse meisjes rond te lopen op zo'n gigantisch terrein vol plotjes van allerlei soorten onderzoek. We kwamen eigenlijk alleen personeel tegen, wat stevige, gebruinde inheemse Hawaïanen zijn. We kregen drie uur de tijd om over het terrein te struinen en eitjes te zoeken, en ondanks dat de velden met banaan hooguit 100 meter bij elkaar vandaan stonden, moesten we maar de auto pakken om van veldje naar veldje te gaan. Prima. Dus ik reed van boom naar boom, oppassend voor kuilen en de slangen van het irrigatiestelsel. Gewoon omdat het kon.

 

Ja, dus zo groeien bananen...?

Hier zat iets in. Een hagedisje ofzo. Iets reptielerigs. We konden het niet zien omdat het binnen zo donker was en ik had natuurlijk geen zaklamp bij me, dus dacht ik dat het met een foto met flits misschien te zien was. Niet dus. Als hij niet zo gemeen naar ons had zitten kijken hadden we vast wat meer moeite gedaan om erachter te komen wat het was.

Raar eng beest #2. Grote bruinige wesp. Damn, wat zijn we slechte entomologen dat we niet verder komen dan 'grote bruinige wesp'. Ze was erg goed haar nest aan het beschermen. Mooi beest. Beetje griezelig groot.

Bovendien zochten we eitjes, dus we mochten ons niet laten afleiden door rare enge beesten. Toen we uit Californië de opdracht kregen op zoek te gaan naar eieren op bananen hadden we niet echt nagedacht over de grootte van de bomen. De opdracht "zoek een palmboom en vind eieren op de bladeren" zou ongeveer even uitvoerbaar zijn geweest, aangezien de meeste bananenbomen erg hoog waren en hun bladeren recht omhoog staken. En op de onderste, hangende bladeren waar we wél bij konden zat niets. De foto geeft een beetje een impressie van de zoektocht: spring omhoog, grijp een stukje blad, trek het naar beneden, bekijk het en lanceer het terug omhoog.

EEN EITJE
Kun je je voorstellen hoe frustrerend het is als je na een uur bananenbladeren bekijken eindelijk een eitje vindt, en deze vervolgens in de houtsnippers lanceert als je na het maken van een foto hem in je ziplock-zakje wilt deponeren? Zéér frusterend ja!! Zeker omdat het zeker anderhalf uur duurde voor we nog een eitje vonden en we thuiskwamen met slechts dat ene eitje. En al helemaal omdat dit ene eitje groter is dan alle andere vlindereitjes die we tot nu toe gevonden hebben. Stel je toch eens voor dat hier een stuk of 50 wespjes uit zouden komen... Maar ja, met één eitje is de kans op een rups groter.

Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar één of andere maïsprofessor, die al jaren met pensioen zou zijn maar zijn passie nooit los heeft kunnen laten en nog steeds op blote voeten over zijn maïsveldjes struint. Lief oud mannetje, die een half uur non-stop over maïs heeft zitten praten toen wij gingen vragen of we alsjeblieft wat corn silks mochten plukken, de draadjes die aan de jonge maïskolven zitten en waar de corn earworm haar eieren in legt. Dat mocht. En neem deze flyer mee over een maïsvirus, die heb ik gisteren in elkaar gezet. Oh, en pluk wat sweet corn als je er toch bent, dat is lekker. Twee leek ons wel genoeg. Ach, oké, vier dan, eentje per persoon. Nee, je moet er twee per persoon. En neem Hawaiian Sweet, die is het lekkerst.

 

We wisten niet zo goed wat we ermee moesten. We hebben er twee weggegooid, want daar kropen wormpjes uit de maïskorrels, twee in de koelkast gelegd en vier bestreken met boter en in aluminiumfolie een half uur in de oven gelegd. 395 graden Fahrenheit leek ons wel genoeg. Was lekker! Gisteren kwam een post-doc op het lab terug met een kar vol courgette. Neem zoveel mee als je wilt, zei ze. Dus wij zijn thuisgekomen met 5 krengen zo groot als mijn bovenarm. Ik heb er 24 uur over nagedacht wat we in hemelsnaam konden eten met courgette (blikvoer en sla maakt je nogal inspiratieloos), maar uiteindelijk heb ik met Arisca deze ovenschotel gecreëerd:

Met aardappelschijfjes, geitenkaas, Gouda(!)kaas, spek, gehakt (lees: geprakte hamburgers uit onze Costco-voordeelverpakking), een mengsel van ei, melk, yoghurt en bouillonpoeder (yup) en uiteraard courgette. En dat dan een uur bij 350 graden Fahrenheit. Het viel goed in de smaak, want normaal eten we met z'n vieren anderhalve gekookte aardappel, nu hebben we er bijna vier op, plus een grote hoeveelheid courgettehamburgerspekkaasprut. Dit om even te bewijzen dat we soms wel gezond eten! (Ik zal maar niet zeggen dat in ondertussen het halve menu van McDonald's uit mijn hoofd ken en al precies weet welke versie van de Whopper ik de volgende keer bij de Burger King ga bestellen.)

Oké, nog meer mooie plaatjes van het eiland! Omdat we ook nog nieuwe locaties moesten ontdekken, zijn we deze week ook nog met de auto de kant opgereden die we nog niet hadden gezien. Het laatste stukje onverkend gebied. De westkust van Oahu.

En uiteraard lunchten we op het strand. Gewoon omdat dat in Wageningen niet kan!

Net toen we de camera's opgeborgen hadden en terug naar de auto liepen zagen we natuurlijk een zeeschildpad zwemmen. Oud nieuws, niet bijzonder meer, dus geen foto! ;)

Het mooie van dit eiland is dat waar je ook heen gaat, je iedere hoek die je omslaat een totaal nieuw gebied in gaat. Je kunt in vijf minuten van regenwoud naar woestijn, van bergen naar zeeniveau. De westkust is de woestijn van Oahu. De bergen leken op de bergen die we gezien hebben in Californië, aan de rand van de Mojavewoestijn. Grote, droge dingen. Een erg mooie kant van het eiland, maar we gaan er niet meer terug. Aan de kant van de weg zagen we erg veel permanent bewoonde tenten. Ik kan me niet veel mooiere plekken voorstellen om een tent op te zetten en de rest van mijn leven te blijven wonen, maar we wilden er toch niet te lang blijven hangen en zijn maar weer snel omgekeerd en teruggereden naar het rijkere deel van het eiland, waar minder scherven van kapotgeslagen autoruiten in de berm lagen. We weten inmiddels dus alle lagen van de bevolking te lokaliseren: de rijkste hebben een villa met uitzicht op zee, daar waar het altijd mooi weer is, richting oostkust, aan de rand van Honolulu. De normale mensen wonen daar waar het altijd regent, wat min of meer het enige betaalbare is op het eiland: de natte kant. En de armsten wonen in het droogste gebied, waar het nooit regent, het gras dor en hard is en waar de toeristen liever niet komen. Met dit stukje informatie ga ik jullie weer verlaten, zodat ik nog even de stad in kan voor we naar bed gaan. Mahalo!