Ukulele!

Dit is 'm, m'n Islander MS-4 Soprano ukulele!

100 dollar voor het ding, 20 voor de tas en 5 voor de belasting. Vrij prijzig, maar Hawaï is sowieso duur en ik heb besloten geld te besparen door niet mee te gaan naar Pearl Harbor (zou ik alleen heen zijn gegaan om te kunnen zeggen dat ik er geweest was, wat geen goede reden is om zoiets te bezoeken... plus dat er iedere dag iemand naar het lab moet en dan kan ik dat maar beter zijn), dus ach. We hebben heel Honolulu afgelopen en alle goedkope dingen uitgeprobeerd en vervolgens op internet gekeken of ze ook echt waard waren wat ervoor werd gevraagd en dit was de beste. Paul van de ukulelewinkel raadde deze aan, en zei dat als we dan toch nog zes weken in Waikiki blijven, we best eens langs mogen komen voor tips. Geen idee of we dat gaan doen, maar hij studeert ook aan UH Manoa ("if you see a guy on campus with an ukulele on his back... that's me") dus misschien komen we hem nog een keer tegen. Gisteravond zijn we meteen gaan pingelen, natuurlijk, en ondanks dat de akkoorden totaal anders zijn dan op een gitaar, ging het best goed! Het zijn maar vier snaren en alles zit lekker dicht op elkaar, dus wat me op een gitaar niet lukt (barré bijvoorbeeld =)) gaat me op de ukulele toch een stuk beter af!

En dat is Somewhere Over The Rainbow. Tenminste, tot ik een printer vond. ;) Ben benieuwd hoe lang het duurt voor de meiden mijn gepingel zat zijn. En of ik m'n uku heelhuids in Nederland krijg... wordt vervolgd!

Woensdag

Hallo Nederland! Tijd voor een kort berichtje. :) Ik ben niet van plan om iedere dag een update te geven over wat ik precies allemaal gedaan heb, maar ach, ik heb er nu de tijd voor. We zijn vanmorgen met onze shiny busabonnementen naar de universiteit gegaan en hebben de vlindereitjes bekeken. Inmiddels hebben we 7 vrouwtjeswespen op kweek staan, duimen dat ze flink eieren leggen!
 


Francine heeft de taak op zich genomen om van de meeste vlindersoorten die we vangen rupsen op te kweken. Dit is een baby Maile Pilau Hornworm, een schattig geel rupsje met een gigantische stekel op zijn rug die heel stoer poseerde voor de camera.

Arisca en ik zijn de halve ochtend bezig geweest om het onbekende kleine blauwtje te identificeren. We zijn begonnen in het insectenmuseum, waar we eerst de lycaenidaedoos uit de lepidopterakast trokken en ons blauwtje niet tussen de andere blauwtjes vonden. Vervolgens hebben we alle andere lepidopteradozen uit de kast getrokken en bekeken en vonden ons onbekende beestje in de bak 'unsorted'. Zonder soortsnaam uiteraard. Vervolgens trokken we naar de vlinderspecialist, die college aan het geven was en niet aanwezig was op het lab. Daarna heb ik de lijsten met alle bekende lepidoptera's op Hawaï doorgewerkt, een dikke checklist uit 1997. Stond ook geen blauwtje bij dat op de onze leek. Als laatste redmiddel ben ik maar gaan googlen met zoekopdracht 'small blue butterfly oahu' en kwam ik op Wikipedia uit, waar stond dat de lesser grass blue, die precies leek op onze dode beesten, sinds 2008 voorkomt op ons eiland. Dat is wetenschap, jongens. Als insectencollecties, experts en literatuur je in de steek laten, lost Wikipedia het voor je op. :)

Morgen gaan we het veld weer in, vandaag hebben we een middagje vrij genomen omdat we afgelopen weekend doorgewerkt hebben. We hebben wat ukulelewinkels bekeken en sindsdien ben ik aan het dubben hoeveel geld ik wil gaan uitgeven aan zo'n ding. Ik heb een mooie gezien van 90 dollar die mooi klonk, maar een andere winkel had ze vanaf 60 dollar. De jongen in de winkel heeft er een stukje op gespeeld en gaf ons de tip om er stickers van Hawaï op te plakken toen we zeiden dat het min of meer een souvenir was. :') Nog niets gekocht. De rest van de dag, tot aan zonsondergang, hebben we op het strand gehangen. Deze keer zijn we een strandje verderop gegaan, zo'n 300 meter bij ons hotel vandaan, waar geen golfbrekers zijn. Met een snorkel heb ik de zee verkend en weer heel veel mooie vissen gezien. Bizar hoe dicht die bij de kant zwemmen en hoe dicht ze bij de zwemmers komen. Met je kop onder water blijk je tussen hele scholen grote, gestreepte vissen te drijven, zie je paarse vissen met een paar gele strepen en blauwe zululippen, een grote, blauwe, vierkante vis met een zwarte rug vol witte stippen, een hele grote blauwe die steeds ongeveer in hetzelfde stukje zee blijft zwemmen en nog heel veel kleine visjes. Alles in de meest bonte kleuren en vol strepen en stippen. Gaaf. Ik heb het boogie board nog een keer geprobeerd in de hoge golven daar, maar vond het maar niets. Volgens mij kun je alleen maar flink op de golven meesurfen als je meeflippert. Ik heb geen zwemvliezen gekocht. Maar waarom zou je willen surfen als je kunt snorkelen? Het is zo mooi in de zee! Zodra ik tijd heb ga ik weer. Voor nu laat ik jullie met rust, voor ik met laptop en al in slaap val. Goede morgen Nederland!

Op eigen benen!

Inmiddels is onze Californische begeleider terug naar Riverside en zijn wij 'alleen' achtergebleven op Hawaï. We zijn nu officieel visiting scholars en hebben een sleutel van het entomologiegebouw, busabonnementen (120 dollar p.p. voor twee maanden) en de beschikking over een minivan van de universiteit. Een gigantische bak waar je met 7 mensen in kunt zitten en waar onze koelbox, netten en potjes met gemak in kunnen. We zijn niet gewend aan automaten, maar ons eerste uitstapje in het busje naar een beach park waar we vorige week flink wat blauwtjes gevangen hadden ging prima. Arisca reed, ik wees de weg en uiteraard reden we in rondjes. :D In my defense: het is ook niet heel erg makkelijk om de weg te zoeken als alle plaatsen 'Kailua', 'Kaneohe', 'Kahaluu', 'Waikaluah' of 'Kaaawa' heten. Om het makkelijker te maken hebben de snelwegen namen als 'Lunalollo', 'Kamehameha' en 'Kahekili'. Toen we voor de tweede keer langs de supermarkt in Kaneohe kwamen zijn we maar gestopt om een kaart te kopen, wat het zoeken iets makkelijker maakte. De wegen liepen niet helemaal zoals op de kaart stond (echt!), de nummers waren helemaal anders dan op de kaart stond (echt!), maar we hebben onze patch one gevonden. We hebben wat vlinders en eitjes verzameld en zijn maar weer teruggegaan naar het lab. Wat vooral wennen is als je de weg zoekt op Amerikaanse snelwegen, is dat ze niet aangeven waar de weg naartoe loopt. Je volgt dus niet de weg naar Honolulu, maar de weg naar 'het oosten'. En als de weg volgens de kaart naar het zuidoosten loopt en je op een kruispunt kunt kiezen tussen de south en east highway... Tja. Maar we zijn veilig thuisgekomen! Een uurtje veldwerk en 2,5 uur in de auto is misschien niet de meest efficiënte manier van onderzoek, maar we hebben wel een mooi tochtje achter de rug. En ik weet nu hoe de snelwegen werken. Meer hebben we niet meegemaakt. Ik trek m'n bikini aan en duik de zee nog even in. Have some pictures!

 210 dollar. Net Monopolygeld. En een boterham.

 Een of andere Hawaïaanse god...?

Voor de tractor staan wat castor beans, volgens mij. Dat zijn de wonderboonbomen waar we crotonmotteneieren vanaf proberen te halen (niet echt succesvol, tot nu toe).

"De vlinder photoshoppen we er later wel in". Toch fijn dat je de vlinders direct aan zee vangt. :) De man in het water is aan het vissen, die liep met netten te gooien.

Follow the butterflies~!

Hallo Nederland! Tijd voor een update vanaf een plakkerig, warm, benauwd tropisch eiland. Het is half tien 's avonds, de balkondeuren staan open om een vlaagje warme wind door te laten en ik hang in mijn pyjama op het kingsize bed van Arisca en mij, terwijl Arisca staat te douchen en Esther en Francine in de woonkamer een film kijken. We hebben twee zenders gevonden die non-stop vrouwenfilms uitzenden, dus we genieten iedere avond van romantische komedies met hilarische commercials tussendoor. We hebben ook een radiozender gevonden die non-stop Hawaïaanse ukulele-tokkeltjes uitzendt, maar die hoef ik voorlopig even niet meer te horen. Ik upload wederom een grote hoeveelheid foto's om me eraan te herinneren wat we ook alweer hebben gezien de afgelopen dagen, deze keer een iets grotere hoeveelheid omdat ik niet kon kiezen. Heb je iets om doorheen te scrollen!

Dus! De afgelopen drie dagen waren niet bijzonder spectaculair. We zijn iedere ochtend om 8 uur bij ons hotel opgepikt en hebben over het eiland gereden op zoek naar vlinders en vlindereitjes. We zijn iedere dag op het lab geweest om de verzamelde eitjes te controleren en hebben zelfs al een aantal sluipwespjes uit de eieren gekregen! De eerste waren dood, helaas, maar vandaag zijn er twee vrouwtjes uitgekomen die we direct konden doorkweken. Als we nakomelingen hebben sturen we er eentje uit de lijn op naar Riverside om via een PCR de soort te laten bepalen. Aan de hand van die resultaten besluiten we of we de lijn doorkweken of in de alcohol gooien. Er zijn ook twee niet-Trichogramma's uit de eieren van de Maile Pilau hornworm gekomen: twee zwarte sluipwespen met lange voelsprieten. Ik vond dat erg stoere beesten, maar de professor was er iets minder enthousiast over. Verder zijn er wat rupsen uitgekomen, die we ook maar in de alcohol hebben gegooid, ook al weet ik niet zo goed waarom. De eieren van de Maile Pilau (stinkvine) mot zijn helemaal doorzichtig, waardoor je de sluipwespen- of vlinderlarven kunt zien ontwikkelen door de schaal heen. De sluipwespen worden langzaam zwart, waardoor het net lijkt alsof er een paar aliens in een capsule zitten. Erg mooi!

Donderdag zijn we de Maile Pilau-eieren wezen verzamelen in Lyon's Botanical Garden: de botanische tuin van de universiteit van Hawaï. Eergisteren leek het inderdaad op een botanische tuin, met mooie tropische planten in keurig bijgehouden perkjes, wat het idee gaf dat je op de kamerplantenafdeling van de Intratuin rondliep. Of door Burger's Bush in de dierentuin van Arnhem. Later bleek dat dat 'de voortuin' was, we hadden het hoofdpad niet eens bereikt. Ik ben die dag lekgeprikt door vreselijke muggen, die me massaal in mijn knieholten hebben gestoken, die vervolgens gigantisch opzwollen en me het lopen niet echt prettig maakten. Maar dat is inmiddels weggetrokken. Vervolgens gingen we er gisteren nog een keer heen, omdat we er toen achter waren dat de botanische tuin niet die paar kleine stukjes tuin waren, maar een flink stuk regenwoud. Ik dacht slim te zijn door een lange broek aan te trekken, maar daar stoken de krengen dwars doorheen (heb nog steeds een grote bult op m'n dij) en ik heb 35 muggenbulten geteld op mijn armen, nek en voorhoofd. We mochten geen Deet spuiten op onze armen omdat dat de vlindereitjes misschien aantastte...

Lyon's Garden bleek dus een stuk regenwoud te zijn en om zoveel mogelijk stinkvines (ranken klimop met kleine witte bloemtjes met paars hart, die 's avonds schijnen te gaan stinken naar rottend afval) te vinden zijn we opgesplitst in drie groepen. Ik nam met Esther het linkerdeel van het gebied voor mijn rekening. Binnen vijf minuten was ik Esther kwijt. En tien minuten daarna liep ik ineens over een modderpaadje met spekgladde stenen me een weg te banen door Intratuinplanten. Dat was zo'n beetje het moment dat het kwartje viel en ik besefte dat ik in een regenwoud stond. Ik heb twee uur in m'n eentje over die paadjes rondgeklauterd, onderwijl steeds meer muggenbulten gekregen terwijl ik blaadjes stinkvine plukte, tot ik (heel slim) van het pad afweek om wat mooie palmbomen te bekijken. En toen ben ik verdwaald. Het leuke was dat we een kaart van de tuin hadden, waarop nummers stonden die overeenkwamen met nummers op paaltjes langs de paden. Ik heb zeker een kwartier heen en weer gelopen langs paaltje 1H, alle paadjes van de driesprong uitproberend. Ik kon kiezen tussen een pad langs een afgrond, een pad dat verdween of een pad dat nog verder liep en uiteindelijk volgens de kaart doodliep. En toen kwam ik Esther tegen, die me teruggebracht heeft naar de bewoonde wereld en de hele tijd vlakbij me bleek te hebben gelopen. Als we elkaar hadden geroepen waren we elkaar geen twee uur kwijt geweest. Tot zover het spannende avontuur in de botanische tuin. Oh, over spannende avonturen gesproken! Op jullie aanraden ben ik gaan surfen. Of nee, ik heb me met boogie board en Arisca buiten de golfbrekers van Waikiki Beach gewaagd. En ben bijna verzopen. =D Met een board op de golven dobberen was vet gaaf, het was een beetje opletten dat je niet tegen de golfbreker werd geslagen maar dat ging op zich wel goed. De kunst was meer om het strand weer te bereiken. De golfbrekers laten aan beide kanten van het strand een klein stukje open waar je doorheen moet om het afgesloten deel in of uit te gaan. Daar zat het probleem ook een beetje: het water stroomde met zo'n gigantische kracht het afgesloten deel uit dat we met geen mogelijkheid meer terug konden. Tegen de stroming in zwemmen ging niet. Over de muur klimmen lukte ook niet, die was te hoog. Ik heb mijn voeten en knieën opengehaald met mijn poging en was vast verzopen (de baywatch-heren werken blijkbaar maar tot een uur of vijf?) als Arisca niet zo'n goede zwemster was geweest en uiteindelijk om het muurtje heen kwam en mij mee kon trekken. Dat doe ik dus nooit meer. Misschien dat ik de golven nog een keer probeer op een stuk waar je de kust niet via een klein gat in een hoge muur moet bereiken, maar de kans is groter dat ik gewoon naar de visjes blijf kijken met een duikbril op m'n kop en een snorkel in m'n mond. Anyway! Terug naar het regenwoud. Dan komen nu de foto's.

Ik vroeg me altijd al af hoe een ananas groeit. Zo dus.

 

En dan ben je verdwaald in een regenwoud en je hoort overal rare vogels krijsen. En er vallen noten uit de palmbomen. En je bent bang dat je een kokosnoot op je kop krijgt en je hoort alleen maar geritsel om je heen en je ziet alleen maar bomen, bomen, bomen en je weet niet waar je vandaan komt, of waar je heen moet, of waar de rest is, en of je je telefoon wel bij je hebt, en of de anderen hun telefoon bij zich hebben, en of je überhaupt wel bereik hebt in de bergen en of je wel genoeg water hebt om de hele dag rond te dwalen en- Och ja, ik overdrijf een beetje. 

Rare bomen zijn dat. Je ziet ze hier overal. Ze maken luchtwortels die ze laten vallen en die dan de grond raken en uiteindelijk heb je gewoon een bundel wortels die een hele dikke boom lijken te vormen. Soms vergroeien de wortels en krijg je echt een hele dikke boom. Ik heb ergens een mooie gezien waarbij de wortels heel ver uit elkaar hangen, waardoor je een soort hutje krijgt. Weet alleen niet meer waar.

Ahja. Tot zover de tuin. We zijn ook teruggeweest naar de cactussen op de berg, omdat de Hawaïaanse professor zei dat we de vorige keer niet ver genoeg omhoog waren gegaan. Dus deze keer liepen we naar de top, wat een flinke wandeling is als de zon op je neer brandt en het 30 graden is. Maar het uitzicht was de moeite waard.

Maar we kwamen niet voor het uitzicht, maar voor eieren. Het nare is dat die vlinder haar eitjes op de stekels van de cactussen legt, en dat de stekels leuke weerhaakjes hebben die zich in je vingers boren als je een blad wilt omdraaien of aanwijzen. Maar het naarste was nog wel dat toen we na die lange, warme klim eenmaal boven waren... er helemaal geen stekels op de cactussen bleken te zitten! De professor heeft één streng eitjes gevonden, of denkt een streng eitjes te hebben gevonden, want we hebben geen idee hoe ze eruit moeten zien. En dat was het. Denk niet dat we er nog erg vaak terug zullen komen om eitjes te zoeken.

Vrijdag zijn we ook nog verhuisd, van de 19e verdieping naar de 7e, de suite die we eigenlijk wilden huren (de goedkoopste), maar die niet de hele periode beschikbaar was. Dus zie hier ons nieuwe uitzicht:

Inclusief regenboog. En zie hier onze nieuwe suite:

Inclusief kussen, Arisca, Esther en SPAM. Baconspam, wat erg zoute boterhamworst bleek te zijn. We eten tegenwoordig uit blik, aangezien we weigeren om 5 dollar neer te tellen voor een paprika of een klein doosje champignons. Morgen kunnen we nog één keertje naar de Costco om groots in te slaan en daarna zullen we het moeten blijven doen met de dure Safeway. Als we eenmaal een buspasje hebben kunnen we Chinatown eens ingaan om te kijken of we daar goedkopere groenten en fruit kunnen kopen. Stiekem verlangen we al een beetje naar Californië, waar het niet zo benauwd is en waar alles goedkoper is dan Nederland, in plaats van duurder. Tot die tijd genieten we van het feit dat de Burger King en de Mac even duur zijn als koken uit blik. (Krijg je in Nederland trouwens ook een halve liter cola bij een medium-sized menu? Het heeft me een half uur gekost om de cola weg te krijgen en ik moet alwéér plassen.) Anyway, genoeg informatie. Bedtijd voor mij, dus goedemorgen Nederland!

Aloha Manoa

Hallo Nederland! Wederom een update vanaf een plakkerig warm tropisch eiland, waar het wederom 30 graden is en waar we wederom moe zijn na een lange dag in de zon.
Gisteren zijn we opgehaald door onze Hawaïaanse begeleider die ons in een grote auto naar de campus van the University of Hawaii, Manoa vervoerde. De campus van UH Manoa is heel anders dan de campus van UC Riverside. Ouder, hier en daar een beetje vervallen, maar ook deze is erg mooi. De helft van de studenten komt uit Azië, wat ongeveer even ver weg ligt als het vaste land van de Verenigde Staten. De kantine verkoopt dan ook gigantisch veel Aziatisch eten. De campus is omringd door de bergen en ligt aan de rand van Honolulu, zo'n 2 mijl van ons hotel (en dus van de zee). UCR is mooier, gelikter, opgeruimder, maar de bomen van UHM.... Kijk zelf maar.

  

 (Een echte baobab! Net als in Le petit prince!)

We zijn het lab van de Hawaïaanse professor ingetrokken, hebben de gigantische backpack met Nederlandse potjes uitgepakt, hebben wat formulieren voor het veldwerk klaargemaakt en zijn gaan wachten tot het vliegtuig landde met daarin onze Californische begeleider. Zodra die er was hebben we nog meer spullen bij elkaar gezocht en hebben we die in zijn huurauto geladen. Hij bleek te hebben gevraagd om een wat grotere auto, zodat we daar met z'n vijven in passen, en heeft een auto gekregen die hij zelf omschreef als 'lijkenwagen' en die de Hawaïaanse prof omschreef als 'gangstercar'.



Met die auto zijn we naar de Costco gereden, omdat Honolulu ontzettend gigantisch verschrikkelijk duur is. We hebben voor de eerste 3 dagen boodschappen gedaan bij de Safeway en in totaal meer dan 130 dollar uitgegeven... En dat is dan 130 dollar voor ingrediënten voor macaroni met een blikje saus, pannenkoeken met syrup en gekookte aardappels met een zakje worteltjes en een stukje varkensvlees... Over een paar weken stuur ik een noodkreet en vraag ik jullie om voedselpakketjes. Anyway! Het idee was om bij de Costco goedkoop in te slaan. Costco is trouwens een combinatie van het zelfbedieningsmagazijn van Ikea en een supermarkt. Groothandel dus, alleen die enkele keer dat ik een Sligro binnen ben geweest, was dat geen magazijn met pallets eten tot aan het plafond (met aparte mensen wiens baan het is om de artikelen op de band aan te schuiven en vanaf de band in je karretje te laden).

We hebben inderdaad flink ingeslagen, op de Amerikaanse manier een groot karretje helemaal volgegooid met gigantische dozen wafels, cornflakes, hamburgers en melk, en grootverpakkingen sla, koekjes, wasmiddel (voor die paar keer dat we de was zullen doen...), brood, kaas en bagels. Leuk shoppen hoor, tot je bij de kassa komt en een bedrag van 350 dollar op de rekening ziet verschijnen. Dat is het enige nadeel aan Hawaï: alles is duur. (Voor jullie thuis schrikken: een deel van die 350 dollar was aan boodschappen voor onze begeleider) Na het shoppen hebben we gekookt en nog even aan het strand gehangen, maar we zijn vroeg naar bed gegaan omdat vanmorgen de wekker weer om zes uur zou gaan. De Californische professor moest zijn auto om half zeven van het parkeerterrein halen, dus kwam hij ons maar om zeven uur ophalen. Ach ja.

Met een auto vol potjes, vlindernetjes, een koelbox met ijs en onze zwemspullen (moest) vertrokken we voor een rondrit over het eiland. We waren op zoek naar vlinders en hun gastheerplanten en kwamen om half acht al langs de baai met koralen. Waarop de professor aan ons vroeg of we nu al wilden zwemmen. Waarop wij, ambitieus als we waren, besloten eerst vlinders te vangen en te gaan zwemmen op het heetst van de dag. Maar jeetje, als ik had geweten dat we op het heetst van de dag aan de andere kant van het eiland waren en de koralen dus aan ons neus voorbij zouden gaan, was ik meteen uitgestapt! Maar goed. We gingen vlinders zoeken aan het strand, maar we konden de juiste planten niet echt vinden omdat het te droog was. We zijn een stukje doorgereden naar een berg met cactussen, maar de vlinders en de eitjes die op de cactusnaalden zouden moeten zitten konden we niet vinden. Wel lekker over brokken vulkanisch gesteente (of iets wat er in ieder geval op leek :)) geklommen om bij de cactussen te komen.

De rondweg over het eiland loopt vlak langs de zee en iedere keer als we een hoek omsloegen zagen we weer een nieuw stukje helder blauwe zee, wit strand en palmbomen. Zo druk als Waikiki Beach bij ons hotel is, zo rustig waren de kleine baaitjes daar. Af en toe zag je mensen surfen of staand op hun surfboard peddelen over de zee, maar meestal zag je niemand. We zijn nog een paar keer gestopt om vlinders en eitjes te verzamelen. We hebben tijgerblauwtjes (Lampides boeticus) gevangen bij een droog strandparkje en hun eitjes verzameld op de kleine takjes klaver die tussen de andere begroeiing zat.

Iedere keer als er mensen langskwamen vroegen ze wat we for God's sake nou weer aan het doen waren. We're catching butterflies! - Oh really? Looks difficult! Good luck! Maar voor de zekerheid hou ik het zinnetje paraat dat het invasive species zijn, not native en in geval van nood kunnen we altijd nog zeggen dat we ze weer vrijlaten na analyse in het lab. Dat laatste is niet helemaal waar, want om de sluipwespen er vanaf te halen is het toch een stuk makkelijker als de vlinders niet wegvliegen als je ze onder de microscoop houdt. De eerste lading vlinders ligt al in de vriezer op het lab. ;) Maar geen zorgen, het zijn geen inheemse soorten!


Een paar mijl verderop hebben we gele bloemetjes verzameld (sorry biologen! ik ga morgen nog maar eens om de naam vragen!) waar wederom eitjes van blauwtjes op zaten, maar deze keer op de bloemhoofdjes in plaats van op de onderkant van de klaverbladeren.

(aangezien de omgeving fotogenieker was dan de bloemetjes en de bezwete lichamen die eitjes zochten)

Daarna zijn we weer doorgereden, naar een mooie baai (weer niemand te zien op een strand van misschien wel een mijl lang) met een grasparkje en wc-gebouwtje. Hier hebben we geluncht en zijn we de zee ingedoken.

Na een paar meter zand ging de bodem over in rotsen. Gewoon duiken en zwemmen, zei onze begeleider. Hij snorkelde rond terwijl wij ons omkleedden en toen hij eruit kwam, vertelde hij ons over de visjes die tussen de rotsen zwommen. Gele visjes met zwarte strepen. Toen ik mijn goedkope duikbrilletje tevoorschijn haalde om ze ook te gaan ontdekken, lachte hij me uit en zei hij dat ik zijn duikbril en snorkel maar moest lenen. Brave leerling die ik ben, heb ik dat natuurlijk gedaan. Het duurde even voor ik de visjes zag (ondanks dat ze geel met zwarte strepen zijn zijn ze goed gecamoufleerd), maar toen ik ze gevonden had ging er een wereld voor me open! Ik zag niet alleen de gestreepte, maar ook een gele met hele rare felle ogen en een donkere langwerpige die een rode gloed kreeg als het licht erop scheen. Ook hier ben ik een slechte bioloog, zou niet eens weten hoe de gestreepte vis heet. Maar ik heb wel meteen vanavond een snorkel gekocht en die stop ik morgen in mijn tas! In de hoop dat we morgen vanuit het lab naar de koraalbaai gaan, maar omdat er maar een bepaald aantal mensen het koraalgebied in mogen, zullen we wel te laat zijn als we onze vangsten van vandaag hebben bewerkt...

Na het snorkelen zijn we doorgereden op zoek naar castor beans, de giftige maar oh-zo-mooie gestreepte wonderbonen, die als onkruid langs de weg groeien en waar een bepaalde mot haar eieren op legt. Geen eieren gevonden en ook geen rijpe bonen gezien. Op de laatste plek waar we vandaag zijn geweest hebben we weer eieren van bloemhoofdjes verzameld, ik weet niet van welke vlinder (waarschijnlijk weer het blauwtje) en ik weet niet van welke plant (een brassicacae met gele of donkerpaarse bloemen? oh foei Emma!), maar ik heb héél veel eieren! Die hebben we allemaal gedumpt in de koelbox (eieren) en vriezer (vlinders) en daar gaan we morgen mee verder. De eieren kweken we op om te zien of er sluipwespen of rupsen uit komen. In de bakjes van de vlinders gaan we op zoek naar sluipwespen om te bekijken hoe hoog het meeliftpercentage is. Daar ben ik erg benieuwd naar, want ik kan me niet voorstellen dat de sluipwespen er niet zijn afgevallen tijdens onze vangsten. Maar goed, dat zien we morgen. Ik heb daarnet dus even een snorkel gekocht en meteen maar even uitgeprobeerd in de zee van Waikiki beach, maar in het donker zie je niet zoveel onder water (de zon gaat hier om zeven uur onder, heel vervelend) en sowieso zit er weinig binnen de omheining van ons stukje zee (nee, maak je maar niet ongerust, ik ga niet in het donker in open zee zwemmen) wat al niet is weggevangen door mannen met speelgoedhengeltjes. Anyway! That's it! Ik ga slapen, dus goedemorgen Nederland!

xxx
Emma