Howdy Nederland! Groeten uit Californië! We hebben weer lekker veel meegemaakt afgelopen week(end), dus bereid je voor op erg veel foto’s. Het is vandaag Thanksgiving en we komen net terug van ons eerste kalkoenfestijn, maar de foto’s van de kalkoen heb ik nu niet bij de hand dus die laat ik de volgende keer wel zien. Ik zit in ieder geval ontzettend vol nadat ik een bord vol schepte met alles wat ik nog nooit gegeten had. En dat was vrijwel alles. Maar daarover dus op een later moment meer, want ik heb weinig tijd voor het volgende weekend begint en voordat we op weg gaan naar een driedaags avontuur in Disneyland (oh yeah!) wil ik eerst dit verhaal online hebben.
We hebben inmiddels onze eerste aardbeving mogen meemaken, precies na het posten van mijn vorige blog. Het was maar een kleintje, het voelde een beetje alsof het huis trilde omdat er iemand heel hard over hek dak rende, of iets over de grond schoof, maar het was een echte aardbeving! Ze schijnen hier vaak voor te komen (vandaar dat de meeste huizen hier van hout zijn in plaats van baksteen), dus misschien krijgen we er binnenkort nog eentje. Die mag wel iets langer duren en wat heftiger trillen, gewoon voor de spanning.
Wat betreft de wespen heb ik niet echt iets nieuws te melden. Kregen we eerst de luchtvochtigheid niet hoog genoeg in onze kweekkast, nu krijgen we hem niet meer naar beneden (hij blijft steken op 85%), met als gevolg dat onze eitjes in de wespenkweek beschimmelen. Tot nu toe heeft dit nog geen grote invloed op onze wespen, maar niemand lijkt te weten waarom de luchtvochtigheid niet naar beneden gaat (de kast staat ingesteld op 60% en het lampje ‘dehumidifying’ brandt… maar het blijft maar hoog), dus we hebben de stekker uit de luchtbevochtiger getrokken waardoor hij nu blijft steken op een (wat lage) 45%, maar dit zal in ieder geval wat minder schimmel veroorzaken. Ook zijn we gefilmd door America Now, maar ik heb een contract moeten tekenen waarin ik beloof niets te zeggen, dus doe ik dat maar niet…? Ik ben misschien te zien ergens op de achtergrond, waarschijnlijk knippen ze me eruit omdat ik steeds begon te lachen als de camera met een dramatisch gebaar op me inzoomde, maar moest toch een contract tekenen… Yup, Amerika! Ons acteerdebuut heeft ons een set wespen in de kleurenexperimenten gekost, omdat we net aan het begin van de vijf minuten waarin we noteren of de wespen boven geel of paars zitten werden weggeroepen om contracten te tekenen (waarom eerst filmen en dan pas vragen of we een contract willen tekenen?). Als we alle voorlopige datapunten, van verschillende dagen en wespenlijnen (en –soorten?), bij elkaar optellen lijkt 63% van de wespen op geel te gaan zitten. Niet verrassend, aangezien ze op licht afkomen en geel een stuk lichter is dan paars, en omdat de meeste eieren die ze parasiteren in het veld op gele bloemen zitten. Maar toch leuk dat er dan uitkomt dat je vermoeden klopt. Voor we gaan kijken hoe significant het allemaal is, we controles gaan doen en kijken of er verschillen zijn per wespenlijn, dag, tijd, persoon en kleurencombinatie (we hadden niet genoeg van dezelfde kleuren geel en paars, dus ieder petrischaaltje is iets anders) gaan we nog even door met data verzamelen. Wordt vervolgd.
Tot slot zijn we hard bezig geweest met experimenten waarin we runts, de kleine, zwakke, vleugelloze mannetjes van Trichogrammatoidea soorten proberen te kweken. Er is niets zo frustrerend als twee uur door een microscoop staren naar een wespje dat zijn vleugels zit te poetsen terwijl er vijf eieren naast haar liggen die ze moet parasiteren, en waar later nog een andere wesp overheen moet parasiteren die alle eieren waar al een ei in is gelegd afkeurt en nog langer niets zit te doen in je buisje, dus we hebben nog niet zoveel data in dat experiment. Maandag gaan we eindelijk beginnen met PCR-testen waarin we gaan kijken welke soorten sluipwespen we nu eigenlijk gevonden hebben op Hawaï. Dat hoeft gelukkig niet in quarantaine maar kan in het normale lab, waar het over het algemeen een stuk gezelliger is dan in het zwarte en zwaarbeveiligde doolhof van het quarantainegebouw.
Vorige week donderdag nam Christina, die we ontmoet hadden in het quarantainelab en die het zo zielig vond dat we iedere avond alleen thuis zaten, ons mee shoppen. We kregen eerst, met de auto, een rondleiding over de campus, waar we op plekken kwamen waar we nog nooit geweest waren in de weken die we nu hier in Riverside zijn. We hebben zowaar eindelijk ontdekt waar studenten heen gaan als ze een avondje uit willen: University Village, compleet met eettentjes, winkeltjes en een echte bioscoop. We reden door Downtown Riverside, waar we ook nog niet geweest waren en waar alles momenteel wordt voorbereid voor kerst. Binnenkort kunnen we er op straat schaatsen en naar de lampjes kijken, gaan we zeker doen!
Christina bracht ons vervolgens naar wat grote, goedkope winkels waar we als idioten geshopt hebben. Ik kocht All Stars, maar dan de kindervariant die precies hetzelfde is als de schoen voor volwassenen, maar dan twee keer zo goedkoop (22 dollar… da’s nog geen 17 euro).
De dag erna hebben we een auto gehuurd voor het weekend, die we oppikten en meteen gebruikten om terug te gaan naar de winkels aan Tyler St, waar we allemaal kleding voor Thanksgiving aanschaften en ik nog een paar schoenen kocht (nogmaals: 22 dollar… da’s nog geen 17 euro!), maar dan in een ander kleurtje. We zijn inmiddels dusdanig shopverslaafd dat we erover denken om nog een stuk ruimbagage in te checken op de terugreis, dan kunnen we 23 kilo meer aan schoenen, broeken en truitjes mee terug nemen naar Nederland. Kleding is echt ontzettend goedkoop hier.
Anyway, we huurden een auto bij Enterprise Rent-a-car. We kochten voor 100 dollar een Tomtom bij BestBuy. Een weekendje autobezitter zijn kost ook 100 dollar, wat gedeeld door 4 personen niet duur is. Maar ja, toen we daar aankwamen vroeg die man of we wel een autoverzekering hadden. Ha, dat bleek onze reisverzekering niet te dekken. Weekendje auto huren werd toen ineens twee keer zo duur, maar we mochten wel mensen aanrijden en de auto mollen zonder voor de schade te hoeven opdraaien. Wel een fijn idee in het land waar je voor kleine dingetjes heel snel wordt aangeklaagd.
We gooiden 55 dollar aan benzine in de auto en vertrokken zaterdagochtend vroeg naar Los Angeles.
Onze eerste stop was Malibu, een rijkeluisoord aan de kust. Het was heerlijk om na al die tijd de zee weer te zien. Op Oahu was de zee nooit ver weg, wat soms een benauwd gevoel gaf. Hier is alles zo groot, zo uitgebreid en zo ver weg dat ik het eilandgevoel van Hawaï, waar alles dichtbij en (redelijk) overzichtelijk was, soms wel mis. Malibu dus. We reden over de kustweg langs allerlei mooie huisjes en stopten uiteindelijk bij een strand, waar we onze bagels aten en de benen strekten. Ondanks de palmbomen was het strand erg Nederlands: grijs zand en een zeewierstank die we op Hawaï nooit geroken hebben.
We reden maar snel door naar Santa Monica, één van de populairste stranden van Los Angeles. Op de pier is een kermis gebouwd, compleet met achtbaan en reuzenrad. We dronken koffie en gingen het reuzenrad in om zo een mooi uitzicht over Santa Monica en de zee te hebben, waarna we nog wat over het strand wandelden en mensen keken.
Onze volgende stop was Beverly Hills. Francine had een boekje waar precies in stond welke beroemdheid op welk adres woont of woonde, waardoor we onze eigen celebrity tour konden houden. We reden langzaam door de mooie straten, langs mooie huizen, maar we hadden nog nooit gehoord van de beroemdheden in Francine’s boekje… en degenen die we wel kenden waren dood of verhuisd. De echte sterren wonen ergens aan de Mulholland Drive, waar dikke hekken voor privéstraten waarschijnlijk voorkomen dat we hun huizen kunnen zien. Uiteindelijk ben ik van alle huizen in Beverly Hills die ik langs zag komen foto’s gaan maken. Gewoon omdat het kan. Jullie weten toch niet welke beroemdheid bij welk huis hoort.
Vanuit Beverly Hills zijn we doorgereden naar Hollywood. We parkeerden de auto 100 meter bij de Walk of Fame vandaan, wat maar 5 dollar per dag kostte. Kunnen de parkeergarages in de Nederlandse steden nog wat van leren! We sjokten over de marmeren sterren heen, maakten foto’s van onze voeten als bewijs dat we er écht geweest waren, we vonden een trap die ons drie verdiepingen omhoog bracht, waar we de Hollywoodletters konden zien terwijl achter ons de zon langzaam onderging. Met het verdwijnen van de zon kwamen de lichtjes op Hollywood Boulevard tot leven. We zagen allerlei acteurs, verkleed als Jack Sparrow, Spongebob, Dumbledore en anderen, waarmee je in ruil voor een fooi op de foto kon. We liepen de laatste meters van de Walk of Fame in het donker, bekeken wat winkeltjes, aten wat bij de MacDonalds en besloten het daarbij te laten. Ik reed de meiden vanuit Hollywood de 60 mijl terug naar huis, waar we in ons eigen bed sliepen (aangezien benzine hier niet zo duur is was heen en weer rijden goedkoper dan een hotelletje zoeken… en het bespaarde ons de moeite van het inpakken van een weekendtas).
De volgende dag vertrokken we weer vroeg in de ochtend en reden we wederom naar LA. Het zou een regenachtige dag worden, dus dachten we die beter te kunnen doorbrengen in het attractiepark van de Universal Studios dan ergens buiten in Hollywood. Om Universal Studios binnen te komen moesten we een jaarabonnement kopen. Of eigenlijk was een kaartje voor één dag even duur als een jaarabonnement, wat echt belachelijk is (stel je voor dat je een jaarkaart voor de Efteling moet kopen om een keertje in de Python te kunnen). En duur dus, weer 77 dollar van m’n creditcard af. Maar goed, we kunnen dus altijd nog een keertje terugkomen en dat gaan we zeker doen, want de regenachtige dag in het Californië waar regen zeldzaam is bleek een dag te worden met regenbuien die we alleen nog maar in het regenwoud van Oahu waren tegengekomen. Om half 11 ’s ochtends stapte ik met die leuke Geox-schoenen met gaatjes in de zolen die zogenaamd zweet naar buiten laten gaan en regenwater tegenhouden, in een plas en de rest van de dag had ik natte voeten. Op een bepaald moment was het zo erg dat ik mijn sokken uitgedaan heb (en in de handendroger van de wc heb staan drogen om in ieder geval in de auto weer warme voeten te kunnen krijgen) en met blote voeten in mijn schoenen verdergegaan ben. Al aan het begin van de middag waren we zo zielig verzopen dat we een theater ingevlucht zijn, waar we gratis koffie en warme chocolademelk kregen en Shrek bij ons aan tafel kwam zitten (prinses Fiona wees op mijn blote voeten en vroeg: “princess, aren’t your feet cold?”) terwijl we weer een beetje opwarmden. De hele dag zijn we van overdekte attractie naar overdekte attractie gerend. We hebben weinig van de activiteiten buiten meegekregen, maar het voordeel van het rotweer was wel dat het ontzettend rustig was in het park. Ik geloof namelijk niet dat we op een zonnige zondag zonder wachttijden in alle attracties hadden kunnen gaan. We gingen twee keer achter elkaar in de Revenge of the Mummy achtbaan, zijn in totaal drie keer in de toffe Simpsons-attractie (weet niet of ik het een achtbaan of Omniversumfilm met bewegende stoeltjes moet noemen) geweest en waren vast meerdere keren in de waterbaan van Jurassic Park geweest als die niet de eerste keer de weinige droge plekjes in onze kleren wist te doorweken.
Tegen zonsondergang werd het eindelijk droog en zijn we de tour door de echte studio’s gaan doen. Een treintje reed ons over de filmsets van War of the Worlds (met het neergestorte vliegtuig), Psycho (waar we een man met een lijk in zijn armen zagen lopen), Ghost Whisperer, Desperate Housewives, Jaws (waar we zijn aangevallen door dé haai), complete wijken die gebruikt zijn voor allerlei westernfilms, stukken die Mexico moesten voorstellen (en waar terwijl wij er stil stonden een modderstroom op ons afkwam), een metrostation (die ontplofte, instortte, onder water liep en waar een trein crashte terwijl ons tourtreintje er middenin stond), een pleintje waar twee auto’s naar ons toe werden gesmeten door de kracht van een explosie en waar we in een 3D-film terecht kwamen waar King Kong met dinosaurussen vocht. Heel tof, maar omdat het donker werd zijn al mijn foto’s mislukt. Goed dat we een jaarabonnement hebben dus, dan kan ik op een later moment alsnog fatsoenlijke foto’s laten zien. Bereid je maar vast voor.
Na de studiotour zijn we nog een laatste keer in de Simpsons ride geweest en toen ging het park dicht en zijn we vertrokken. We liepen over de Universal City Walk, een straat vol lichtjes, winkeltjes en muziek, terug naar de parkeergarage. Ik reed de meiden weer terug naar Riverside (de Tomtom was een beetje van slag door alle achtbanen waar we hem in meegesleept hebben en dacht steeds dat ik op de weg naast de snelweg reed… hopelijk is hij ondertussen weer een beetje opgeknapt), waar we bekaf naar bed gingen en eindelijk weer een beetje warm werden.
Anyway, that’s it! In m’n volgende blog zal ik de foto’s van de turducken plaatsen. En een foto van mijn doormidden gebroken creditcard, wat nu even een te lang verhaal is om nog te typen. Samenvatting: gebruikt, geskimd, gesmst en geblokkeerd, maar no worries, ik ben geen duizenden euro’s armer omdat Visa doorhad dat het fraude was. Heb alleen geen creditcard meer, wat behoorlijk vervelend is in Amerika. Maar komt allemaal wel goed. Later dus meer, dan kan ik nu mijn tas pakken voor het weekend (het wordt 30 graden! echt waar!) en naar bed. Bye!
p.s. Check onze superstoere UCR-truien!
